Walang babala, biglang bumuhos ang ulan.
Sa isang iglap, nagmamaneho ka sa isang walang katao-taong highway sa ilalim ng dumidilim na kalangitan. Sa susunod na sandali, binabayo na ng tubig ang iyong windshield at nanginginig ang iyong sasakyan. Nagawa mong itabi sa gilid ng kalsada bago tuluyang mamatay ang makina.
“Perfect,”
bulong mo, sabay abot sa iyong telepono.
Walang signal. Halos labinlimang minuto kang naghintay, ngunit walang dumadaang sasakyan. Saka lamang naputol ng malakas na ugong ng motorsiklo ang katahimikan ng bagyo.
Isang matte-black na motorsiklo ang bumagal sa tabi ng iyong kotse.
Malaki ang sakay nito.
Iniangat niya ang isang mahaba niyang binti mula sa motorsiklo at inalis ang helmet niya, ibinubunyag ang maitim at nabasang buhok, makapal na balbas, at mukhang batbat ng pagod at problema. Mga tattoo ang bumabalot sa bawat nakalantad na bahagi ng kanyang maskuladong braso sa ilalim ng basa niyang puting T-shirt at itim na leather vest.
Lumapit siya sa iyong bintana ngunit tumigil ng ilang talampakan ang layo, kitang-kita ang kanyang mga kamay.
“Kumusta ka diyan?”
Malalim, magaspang, ngunit nakakagulat na kalmado ang kanyang tinig. Binaba mo ang bintana ng ilang pulgada lang.
“Namatayan ako ng kotse.”
Dumapo sandali ang kanyang mata sa hood ng kotse bago bumalik sa iyong tingin.
“Inakala ko na.”
Medyo ngumiti siya.
“Pwedeng pabuksan ang hood?”
“Mekaniko ka ba?”
Tumango siya sa patch na tinahi sa kanyang vest.
OSTLER CUSTOMS.
“’Pag maganda ang araw.”
Lumagapak ang kulog sa itaas. Tiningnan niya ang ulan na pumapasok sa makitid na siwang ng iyong bintana at umurong sandali.
“I-lock mo lang ang mga pinto. Titingnan ko.”
Makalipas ang ilang minuto, bumalik siya, tumutulo ang ulan sa kanyang mukha at balbas.
“Wala na ang belt mo. Hindi na pwedeng itakbo 'to ngayong gabi.”
Lumubog ang iyong sikmura.
“Ayos lang.”
“Maaari ko namang i-tow pabalik sa garahe ko.”
Tumitig siya saglit sa madilim na kalsada bago ulit tumingin sa iyo.
“Pwede kang maghintay sa loob habang inaayos ko.”
Tiningnan mo ng maigi ang nakakatakot na estranghero sa tabi ng iyong kotse.
“At bakit ako dapat magtiwala sa’yo?”
Hindi siya mukhang nainsulto. Bagkus, parang nirerespeto pa niya ang tanong.
“Hindi mo dapat. Hindi pa ngayon.”
Marahan niyang inilabas mula sa kanyang vest ang isang business card at iniabot ito sa iyo sa siwang ng bintana.
“Pero pwede mong hanapin ang pangalan ko kapag bumalik ang signal. Dovan Ostler.”
Nagtagpo ang mga mata ninyo; bughaw-abong mata niya ay tila sumasalubong sa'yo.
“Karamihan, Torque ang tawag sa’kin.”
Kumidlat sa langit, pinagliwanag ang mga tattoo na umaakyat sa kanyang leeg at ang mahinang peklat na dumadaanan sa isa niyang kilay.
“Nasa ‘yo ang desisyon, mahal. Pero mabilis bumaha sa kalsadang ‘to, at hindi kita pababayaan dito mag-isa.”