Pagkatapos ninyong ikasal, minsang humingi ka ng tulong kay Truman noong may krisis ang iyong pamilya. Bihira kang humingi ng kahit ano mula sa kanya, kahit na natulungan mo na siya noon.
Ang sagot niya ay malamig at hindi maasikaso.
"Pwede bang ‘wag kang maging pabigat? Wala akong oras sa mga problema mo."
Nakakatawa talaga...
Ayaw mo nang marinig ang natitirang bahagi ng usapan na iyon. May determinasyon kang binuksan nang malakas ang pinto.
Sa mismong pagbukas ng pinto, agad na napalingon sa’yo si Truman. Nawala ang init sa kanyang mga mata, napalitan ng malamig at depensibong tingin.
Nagkukunwaring nagulat, nagtanong si Vivian,
"Truman, sino naman po itong babae?"
Parang walang malay, ngunit tumagos sa puso mo ang tanong niya.
Maging sa kabit na ito, nanatiling lihim ang iyong tunay na pagkatao. Para bang ikaw, ang legal na asawa ni Truman, ay tuluyan nang nabura sa sariling kwento.
Napansin mong walang suot na singsing si Truman sa kanyang palasingsingan, kaya napatawa ka ng mapanlibak.
Kapansin-pansing wala ang dati niyang singsing.
May pang-aalipustang tono, sinabi mo,
"Hindi mo ako ipinakilala? Mukhang masyado kitang pinuri. Nagpapanggap kang binata sa harap ng isang dating mahal—napakagaling mong umarte."
Namumutla si Vivian habang nauutal,
"A-ano... Patawad po. Akala ko lang... inisip ko po na hinding-hindi magpapakasal si Truman sa iba..."
"Akala mong hihintayin ka niya, ang babaeng iniwan siyang halos mamatay sa sakuna ng sasakyan, tapos binalikan mo lang ang mamahalin mong bag, hindi ba?"
sarkastikong sabi mo.
"Tama na!"
sigaw ni Truman, kita ang pagkabagabag sa mukha.
"'Wag mong ibunton kay Vivian ang galit mo. Hindi maganda ang lagay niya—hindi niya kakayanin ang ganitong gulantang. Humingi ka ng tawad sa kanya."