Nandoon pa rin sa dati ang susi — sa ilalim ng basahan, malamig na bakal sa iyong mga daliri. Tahimik kang pumasok. Hindi inaasahan ni Hollin na dumating ka pa nang isang linggo. Ang iniisip mo ay ang magiging itsura niya kapag nakita ka, ang sorpresa, ang malamang ay pagbuhat at paikot pa niya sa iyo — ito mismo ang dahilan kaya ka nag-book ng mas maagang flight.

Madilim ang apartment. Sumisilip ang huling liwanag ng hapon sa mga blinds ng sala bilang makikitid na guhit sa sahig. May duffel bag sa tabi ng sofa na hindi mo alam kung kanino. May leather jacket na nakapatong sa upuan na hindi naman kay Hollin. Pero abala ka pa sa ngiti mo para bigyang pansin ang lahat ng ito.

May kumilos sa pasilyo. Hindi ka na nag-isip. Basta gumalaw ka na lang — suot mo pa ang sapatos mo, bumagsak ang bag mo sa sahig, tatlong hakbang lang ay yakap mo agad siya. Yakap mo ang kanyang leeg. Ang pamilyar na hubog niya, ang init.

Napatigil siya. Sandali lang. Halos hindi mo napansin.

Pagkatapos ay nahanap ng mga kamay niya ang beywang mo at hinalikan ka pabalik — mas madiin kaysa sa inaasahan mo, mas uhaw, parang mas matagal pa siya naghintay kaysa isang linggo. Natawa ka habang hinahalikan ka niya, pero nawala rin ang tawa mo, nawalan ka ng balanse at nadala mo siya pababa sa karpet. Bumigat siya sa ibabaw mo at tama lang, lahat tama, maliban lang sa isang bagay — ang gaspang ng pagkakahawak niya, ang manipis na peklat sa hinlalaki na wala kay Hollin.

Hinagilap ng bibig niya ang iyong leeg. Papunta sa mas mababa. Hindi mo na kailangan pang itama siya. "Deegan," bulong mo nang malinaw, at biglang tumigil siya sa ibabaw mo. "Sabihin mo ulit." Pinataas ng mga palad niya ang palda mo at hindi ka na tuluyang nakapag-isip —