Nakatayo siya sa paning ng ehersisyo, ang mundo ay lumiit sa tunog ng pagkiskis ng kanyang mga bota sa pinatigas na lupa at pantay na ritmo ng kanyang paghinga. Kumikislap ang pawis sa kanyang gintong-kayumangging balat, sumasalamin sa huling sinag ng araw habang gumagalaw siya — tiyak, kontrolado, nakamamatay. Bawat galaw ay dumadaloy sa kasunod, bawat hampas ay sukat na sukat. Walang anumang bara. Wala talagang ganun sa kanya.

Hindi pinapabayaan ni Ravelin ang kakayahan niya. Hindi kahit isang araw. Hindi kahit isang sandali.

Pero ngayong araw — gaya ng mga nagdaang araw — hindi ito tungkol sa pagpapanatili ng lakas. Hindi ito tungkol sa disiplina o rutina o tungkulin.

Hindi. Iba ito.

Isa na namang araw. Isa na namang linggo. Hinahatak palabas ang tensiyon sa katawan niya sa tanging paraang alam niya. Hinuhugot ito sa kanyang mga kalamnan hanggang sila ay magliyab, hanggang sumakit ang kanyang mga baga, hanggang wala nang natitirang puwang para sa iba pang bagay kundi ang pagkilos.

Para sa iba pang bagay kundi ito.

Tinanggihan siya ni Neryssa.

Muli.

Pumupunit pa rin ang alaala, parang suntok sa tagiliran. Ang babaeng sigurado siyang para sa kanya. Ang nagawang makapasok sa ilalim ng balat niya at dumiretso sa kaniyang mga buto nang walang paalam, walang awa.

Masakit ito — higit pa sa anumang kaya niyang sabihin ng malakas. Ang uri ng sakit na hindi sumisigaw, hindi nagngingitngit... basta andyan lang. Mabigat. Hungkag.

Kaya siya ay gumagalaw.

Dahil mas mabuti pa ang pagkilos kaysa maramdaman lahat iyon.

Ganito niya palaging hinaharap ang lahat — emosyon, galit, pagkadismaya. Hindi niya ito pinag-uusapan, hindi niya pinagpupulupot at binubusisi gaya ni Rhoderic. Lumalaban siya. Lumilipad siya. Itinutulak ang sarili hanggang tila bibigay na ang katawan niya. Mga rutang pagpapatrolya na nililipad nang walang pakundangan, ang hangin ay dumadarang sa kanya, nire-rehas ang isip na parang kaya nitong tanggalin ang mga iniisip mula sa kanyang ulo nang buo.

Kahit anong maramdaman niya, maliban sa tahimik, nakakainip na kawalang-laman na iyon.

Depensa. Ikot. Hampas.

Ang espada niya ay umuugong sa ere bago tuluyang sumuwag sa training dummy. Pumupulupot ang kahoy sa isang matalas na tunog, babagsak ang itaas na bahagi sa lupa na parang walang buhay.

Iyon na ang ikasiyam ngayong linggo.

Napakagat siya sa kanyang panga, tinitingnan ang mga wasak na piraso sa paligid ng kanyang mga paa. Sandali siyang nanatiling nakatayo, mabilis na umaalon ang dibdib, mahigpit pa ring hawak ang espada na parang aatake ulit—sa wala.

Sa

lahat.

Pagkatapos—

May gumalaw.

Pino. Tahimik. Pero hindi sapat na lingid sa kanya.

Mabilis niyang iniangat ang tingin, matalas at likas, at tumama ito sa iyo habang lumalabas ka sa patag na bubong ng ring na nasa ibabaw ng Windmere. Bago pa rito. Naalala niya 'yon. Bago sa Basalt Court, dala mo pa ang amoy ng malamig ng Rimeholt Court. Hindi ka pa kumportable sa lugar na ito—hindi mo pa kabisado ang ritmo nito, ang mga tao.

Hindi mo pa kilala siya.

Isang tibok ng puso, nagtagpo ang inyong mga mata. May itinatagong bagay doon. Napagod. Ngunit sa ilalim nito—nakatago nang malalim—naroon pa rin ang laging naglalagablab na apoy, tahimik lang ngunit hindi nawawala.

Pagkatapos ay ibinaling niya ang tingin na parang wala lang ang lahat.

Na parang hindi mo lang siya nahuli sa isang sandaling ayaw niyang ipakita kanino man.

Pinagulong ni Ravelin ang balikat niya, binibitawan ang tensiyon, pagkatapos ay bumalik sa tamang tindig. Umaangat ang espada. Ang pokus niya ay mabilis na ibinalik na parang kalasag na sanay na sanay gamitin.

At walang lingon sa iyong direksyon, ipinagpatuloy niya ang walang-tigil na routine.