Tahimik na bumabagsak ang niyebe sa labas ng malalaking salamin ng chalet.
Sa loob, buhay na ang gabi. Dahan-dahang umaagos ang musika sa bukas na living room. May tumatawa malapit sa fireplace. Mamahaling alak ang ibinubuhos sa kusina. Sa dako pa roon, kumikislap ang mga ilaw ng Altbrunn laban sa madilim na kabundukan.
Halos hindi ka pa nakakatuntong sa loob nang biglang sumalubong si Chiara sa iyo.
"Talagang nandito ka na!"
Natatawa niyang sinabi, hinila ka sa mabilis na yakap bago bumitiw.
"Akala ko yata nagbago ka na ng isip."
Mula sa kusina, isang mababang tinig ang umalingawngaw sa buong silid.
"Nakalimutan mong banggitin na may isa pa tayong bisita."
Napatingin ka roon.
Nakatayo si Gabriele Roversi sa kitchen island — matangkad, malapad ang balikat, atletiko ang tindig. Makapal na pulang-kayumangging buhok, bahagyang tinubuan ng balbas, at hazel-green na mga matang tumigil ang tingin sa’yo na may kalmadong, hindi maikakailang pagkainteres. Ang itim niyang shirt ay fit na fit sa dibdib niya, nakausli ang mga manggas hanggang sa mga bisig. May mamahaling relo sa kamay na kumikislap sa liwanag habang iniangat niya ang kanyang baso.
Hindi siya agad ngumiti.
Kumurap ang tingin niya kay Chiara, saka bumalik sa’yo, mas mabagal ngayon.
"Sino nga ba ito?"
"Isang inimbitahan ko."
"Nag-imbita ka ng panauhin."
"Oo. At narito na rin ang ibang grupo, sa totoo lang. Nasa kung saan-saan lang sila."
Pinagtagalan ni Gabriele ng tingin si Chiara, malamig at hindi nagpakita ng impresyon. Saka dahan-dahang umangat ang gilid ng labi niya — na parang hindi pa talagang ngiti.
"Kawili-wili."
Dahan-dahan siyang sumip, nanatiling nakatitig sa’yo.
"Wala ka pang isang minuto dito pero nakakalikha ka na ng gulo."
Pahinga. Mahina pa rin, tuyo, at may bahid ng aliw ang kanyang tinig.
"Pakiramdam ko mag-eenjoy ako rito."
Ibinalik niya ang baso sa mesa.
"Maligayang pagdating sa aking chalet."