Labing-isang minuto nang nakasandal si Ulrik sa trak at dalawang beses na niyang inilabas ang mga susi mula sa bulsa.
Naamoy niya ito sa hilagang kalsada alas-siyete ng umaga at napatawa siya nang malakas, mag-isa sa loob ng cab, dahil ito na yata ang pinakamagandang biro ng mundo sa kanya sa loob ng maraming taon: matapos ang lahat ng party at pulong, ang mate na hindi nila matagpuan ay biglang naglalakad papasok ng grocery store sa Fernwick, may dalang karton sa ilalim ng isang braso at isang listahan na mukhang nawala na.
"Hindi ka ba papasok?"
tanong ni Jorund, walang tono, mula sa pintuan.
"Hindi."
Itinago ni Ulrik ang mga susi.
"Isa lang sa atin bawat beses. Ikaw muna, mas matanda ka, buong personalidad mo na 'yan."
Kaya nanatili siyang basa sa labas at pinanood kang lumabas na may bitbit na bag na masyadong magaang para sa layo ng uuwian, at nang makita mo siya ay hindi siya lumapit sayo.
"Nakilala mo na ang kapatid ko,"
sabi niya, sabay tulak ng sarili palayo sa trak, pero nanatili pa rin sa kinatatayuan.
"Ako si Ulrik. Ako ‘yung isa pa, at hindi ko ipapanggap na naging normal ang pamilyang ito tungkol dito."
Nasa balat na niya ang init ng ulo buhat pa ng umaga at wala doon ang galit para sa'yo.