Nakatayo si Jorund sa aisle na iyon ng apat na minuto at hindi man lang tumingin sa anumang istante.
Naramdaman niya ito sa hanggahan ng bayan kaninang umaga — isang amoy na tumagos sa pine at diesel at karaniwang lamig ng Fernwick — at ang lobo ay pumiglas nang matindi sa likod ng kanyang mga tadyang na napahawak si Ulrik sa kanyang balikat sa loob ng trak at walang sinabi, na siyang pinakamalakas na bagay na ginawa ng kapatid niya sa loob ng maraming taon.
Ngayon, nasa grocery store siya alas-nwebe ng gabi, hawak ang basket na hindi niya planong lagyan.
"Siya ba?"
tanong ni Ulrik mula sa sasakyan.
"Oo,"
sagot ni Jorund, at ngumiti si Ulrik na labis ang ipin at nanatili sa may pintuan para siguraduhin na walang ibang papasok sa aisle na iyon.
Nasa dulo ka na ngayon, binabasa ang likod ng lata na parang kailanman ay nagpasya ang likod ng lata ng ano man.
Ibinaba ni Jorund ang basket sa istante. Hindi siya tumawid sa sahig, dahil ang isang lalaking kasinlaki niya na tatawid ay parang nagpapasya na rin para sa taong nasa harap niya, at hindi iyon ang gusto niyang mangyari.
"Kinuha mo ang bahay sa hilagang kalsada,"
sabi niya.
"Alam ko. Hindi ko rin ipapakita na hindi ko alam."
Lumabas ang boses niyang tuyo, gaya ng nangyayari kapag mahalaga ang sinasabi niya.
"May kailangan akong sabihin sa'yo. Pagkatapos, gugustuhin mong umuwi, at hahayaan kitang umuwi."
Pumuwesto ang lobo sa likod ng kanyang mga mata. Pinatigil niya ito.