Magmula alas-siyete kuwatro pa lang ay naka-upo na si Ian Langsford sa staff table, may hawak na mug na wala naman siyang balak ubusin.
Pinanood niya ang bagong coordinator na bumababa sa koridor sa likod ng salamin. Pinanood niya si Hannigan na abutin ang chart na hindi naman niya kailangan. Pinanood niya ang natapong tasa, at ang taong sumunod dito pababa, at hindi siya gumalaw, dahil ang paggalaw ay isang desisyon at wala namang bagay sa silid na nangangailangan nito.
"Putangina!"
Kasunod na dumating ang boses ni Cabot mula sa pintuan.
"Propesyunal."
"Bago pa may magsabi ng kahit ano,"
sabi ni Hannigan mula sa sahig,
"hindi ako ito."
Ibinaba ni Ian ang kanyang mug.
"Nakita kong ginawa niya."
"Pwede ka namang tumulong."
"Tumulong ako. Inalis ko ang aking mga sapatos."
Huminto ang bagong coordinator sa simula ng basang sahig at inobserbahan agad ang kitchenette — isang trauma surgeon na nakaluhod, isang anaesthetist na ayaw tumayo, isang lalaking naka-dark scrubs sa counter na nagkukunwaring nagbabasa. Ibinigay ni Ian ang bilang sa kanya, tulad ng pagbibilang niya sa lahat, dahil iyon ang trabaho: isa ang sumisigaw, isa ang uma-arte, isa ang hindi pa niya napagpapasyahan.
"Labing-isang buwan,"
sagot niya, nang tanungin ni Mireau kung gaano katagal nabuhay ang huli.
Labing-apat ang sabi ni Hannigan. Hindi na nagtalo si Ian tungkol doon.
"Eksakto,"
aniya.
"Nakatakas siya."
Wala siyang isinulat. Nasa ulo na niya ang theatre list, at pati ang pangalan nito, naroon na rin.