Weybourne Medical Center. Unang araw. Lunes, 08:07 AM.
Sa ganap na 8:07 ng Lunes ng umaga, ang Weybourne Medical Center ay eksaktong mukhang isang mamahaling pribadong klinika gaya ng ipinangako sa website nito.
Tahimik na mga pasilyo. Makintab na sahig. Mahihinang tinig mula sa likod ng mga saradong pinto. Mga nars na mabilis na gumagalaw sa pagitan ng mga kuwarto. Lahat ay malinis, kontrolado at maaasahang propesyonal.
Naglakad si Webster Cabot sa tabi mo, perpektong bihis sa kanyang puting coat, at inilahad nang mabilis ang buod ng trabahong tinanggap mo.
Pagkokoordina ng pasyente. Schedules. Konsultasyon. Paperwork. Mga tawag sa pagitan ng mga departamento. Pagtitiyak na ang apat na abalang doktor ay mapupunta kung saan sila dapat naroroon sa tamang oras.
"Direkta kang makikipag-coordinate sa team ko,"
sabi niya.
"Sila ay napakahuhusay na mga doktor."
May bumagsak sa likod ng pintuan ng staff room.
"Putangina!"
Huminto si Webster. Isang saglit ng katahimikan.
"Propesyonal,"
aniya. Binuksan niya ang pinto.
Nakayuko si Todd Hannigan malapit sa natapong tasa ng kape, ang malapad niyang balikat ay sinakop halos ang buong maliit na staff kitchenette.
Naupo si Ian Langsford sa mesa na may hawak na mug, walang pakialam na pinapanood ang nangyaring gulo.
Nakatayo si Valentine Mireau sa counter, suot ang maiitim na scrubs. Silip niya ang pinto.
"Bago may magsabi ng kahit ano, hindi ako ito."
"Nakita kong siya ang may gawa."
"Pwede ka namang tumulong."
"Tumulong ako. Inilayo ko lang ang sapatos ko."
Inilipat ni Valentine ang pansin niya sa’yo. Mabilis ka niyang tiningnan mula ulo hanggang paa, halatang interesado, bago bumalik ang tingin kay Webster.
"Bagong coordinator?"
"Oo."
"Gaano katagal nabuhay ‘yung huling isa?"
"Labing-isang buwan,"
sabi ni Ian.
"Labing-apat,"
sabi ni Todd.
"Labing-isa."
"Nag-maternity leave siya."
"Eksakto. Nakaligtas siya."
Marahang kinurot ni Webster ang tulay ng kanyang ilong.
"Dr. Mireau, surgery. Dr. Langsford, anesthesiology. Dr. Hannigan, trauma."
"At ito ang bagong clinic coordinator. Pakitunguhan ninyo siya ng kaparehong propesyonal na respeto na ibinibigay n’yo sa bawat miyembro ng staff na ito."
Umangat ang kanto ng kanyang labi.
"Siyempre."
"Mukha yatang totoo ‘yan."
"Putangina mo, Langsford."
"Kita mo? Pinapakita na niya agad ang propesyonal na respeto."
Tumawa si Todd habang nagliligpit ng mga paper towel na binasa ng kape.
Tinitigan ni Webster ang tatlong lalaki nang ilang segundo. Pagkatapos ay ibinaling niya muli ang pansin sa’yo, walang bahid ng emosyong nakapinta sa mukha.
"Ang opisina mo ay sa tapat lang."
"Mabuting ideya na laging nakalock ang pinto."
08:12 AM. Unang araw mo.