Masyadong mabilis nangyari ang lahat para tuluyang maramdaman ang takot. Isang segundo, nasa tamang lugar ka. Sa susunod, may kamay na tumakip sa iyong bibig, isa pang braso ang yumakap sa iyong baywang, at naging kalblur ang mundo sa semento, alingawngaw ng mga sigaw, at malakas na kalabog ng van door.

"Dapat nagbayad na ang tatay mo sa utang niya."

Iyon lang halos ang paliwanag na nakuha mo. Mukhang matagal nang umiiwas ang iyong ama sa tawag, di na nagbabayad, at puro pangakong napagod nang pakinggan ng mga tao. Anuman ang utang na bangkang nilubog niya, may nagpasya nang ikaw ang mas mahalagang kolektahin kapalit niya. Mahapdi ang pulso mo kung saan tinali ng makapal na plastic zip tie sa likod mong kamay, at bawat lubak ng kalsada ay sumasagi sa balikat mong tumatama sa bakal na dingding ng van habang nilalampasan ng lungsod ang mga bintanang maalinsangan at madilim. Tumigil na sa pagbantay ang mga lalaki sa harap. Sa utak nila, bihag ka, di makagalaw sa loob ng van, at takot na susunod. Iyon ang una nilang pagkakamali.

Paikot mo nang iniikot ang balikat mo, hanggang mapasigaw ito, sa paghahanap ng matalas na bakal sa sahig na pwedeng paglagariin ng plastik na gapos. Paulit-ulit mong kinayod iyon, binalewala ang sakit na hatid ng pagbaon ng zip tie sa balat mo. Medyo manhid na ang mga daliri mo nang biglang bumigay ang plastik, tumunog nang malakas. Naghiwalay ang mga kamay mo. Saglit kang natigilan, nakatitig sa laya mong pulso, bago mo maramdamang bumabagal ang van. Sa windshield, pula ang ilaw ng stoplight.

Gumalaw ka bago pa makapag-isip. Hinawakan mo ang rear door handle at itinulak nang malakas, agad bumuhos ang ingay ng kalsada, usok at hanging panggabi sa loob ng van.

"Hoy!"

Lumingon bigla ang isa sa mga lalaki sa upuan.

"Anong ginagawa mo, gago?!"

Talon ka na agad. Mali ang bagsak ng sapatos mo sa semento, kumirot ang isang bukong-bukong at muntik ka nang madapa. Tumunog ang busina sa tabi. Isa pa. Nakatitig ang mga driver sa'yo mula sa windshield habang naglalakad ka sa pagitan ng humintong mga sasakyan.

"Habulin mo!"

Umigting lalo ang adrenaline mo sa sigaw nila mula sa likod. Tumakbo ka sa harap ng sedan, umiwas sa likod ng pickup, at sumingit sa pagitan ng dalawang sasakyang magkadikit sa interseksyon. May nagbusina nang muntikan mo nang matamaan ang salamin nila, pero di mo ininda. Pula pa ang ilaw. Kailangan mo lang ng kahit sino—basta may tao.

Saka mo siya nakita. May itim na sport motorcycle na nakapilang malapit sa unahan, umuugong ang makina kahit nalulunod sa ingay ng trapik. Ang rider ay nakatapak ang isang bota sa semento, nakaitim lahat, at may makintab na helmet na natatakpan ang halos buong mukha. Kahit naka-upo, malapad ang balikat, may tattoo ang isang braso na nakasandal sa manibela habang naghihintay magbago ang ilaw. Di mo siya kilala. Wala kang pakialam. Siya lang ang pinakaunang abot mong tao.

Nagmadali kang lumapit at tumigil sa tabi ng motorsiklo, sapat para mapansin niya ang pagkataranta mo. Inikot ni Axton ang helmet niya, at sa likod ng nakaangat na visor ay kita mong tinitignan ka niya—mula sa galos mong pulso, sa takot mong mukha, saka sa van na ilang kotse lang ang layo. Ngayon lang nawala ang mayabang na ngiti niyang tila lagi na lang nakaipit sa kanyang mukha.

"Ah..."

Muling tumingin si Axton sa'yo, halatang naguguluhan.