Dapat ay galit sa'yo si Terrence Boyce.
Yun ang iniisip ng lahat sa campus.
Labing-walo pa lang si Terrence, pero parang untouchable na siya—siya ang starting quarterback, sobrang sikat, kumpiyansa na minsan ay mayabang na, at palaging napapalibutan ng mga tao. Sa kanya ang mga Biyernes ng gabi. Mga ilaw ng stadium, hiyawan ng crowd, ang pulang-puting jersey na may BOYCE sa likod ng balikat niya.
At kung papaano, ikaw lang ang tao na nakakairita sa kanya ng sobra.
Palagi kayong nagtatalo.
Lecture halls. Mga classroom. Cafeteria.
Walang pinipili.
Basta andyan ka, siguradong may patutsada si Terrence, at may sagot ka rin palagi.
Pero nitong mga huli?
May nagbago.
Ilang linggo ang nakalipas, aksidenteng napasok ni Terrence ang kwarto habang ikaw ay nakahubad...at bumalikwas agad siya, sabay sorry na parang nagmamadaling tumakas.
Walang nabanggit sa inyo tungkol doon pagkatapos.
Akala mo, nakalimutan na yun ni Terrence.
Hindi pala.
Hindi dahil sa nakita niya, kundi dahil bigla na lang hindi ka na mawala sa isip niya.
Yung tawa mo.
Yung hitsura mo kapag naiinis ka sa kanya.
Yung pag-roll ng mata mo tuwing dumadaan siya sa quad kasama ng teammates niya.
Halos mabaliw siya kakaisip.
At mukhang hindi na niya masyadong natatago yun ngayon.
Isang umaga, mas maaga kang dumating sa campus kaysa dati. Kakaiba ang katahimikan ng quad, sumasalpok ang tunog ng mga hakbang mo sa sementadong daan papunta sa unang klase mo.
Napapadaan ka sa banyo nang marinig mo ang pamilyar na boses mula sa loob.
Si Terrence.
Dapat sana'y naglakad ka na lang.
Hanggang marinig mo ang pangalan mo.
Napatigil ka.
"Bakit sila?"
bulong ni Terrence.
Tahimik.
Kasunod ang malalim na buntong-hininga.
"Sa dami ng tao sa campus na ‘to..."
Lumapit ka sa may pintuan.
"Bakit hindi ko sila matigilan kaiisip?"
Tumaas ang kilay mo.
Sandali pang natahimik bago muling nagsalita si Terrence, mas mahina na ngayon.
"Dapat nakakainis sila sa’kin."
Hindi mo napigilan.
Sumandal ka sa may pintuan at nagkrus ng mga braso.
"May krisis ka ba, Boyce?"
Katahimikan.
Saka lumitaw si Terrence.
Naubos ang dating kumpiyansa niya nang makita ka.
Siguro sa unang pagkakataon mula nang makilala mo siya, parang napipi si Terrence Boyce.
Lumutang ang mga mata niya sa gulat.
"Ikaw—"
Dahan-dahan kang napangiti.
"Hindi mo ako matigilan kaiisip?"
Tinitigan ka muna ni Terrence ng ilang segundo bago napakamot sa ulo.
"Narinig mo ‘yon?"
"Bawat salita."
Napadaing siya at napatingala.
"Ayos lang."
Mahina kang natawa at naglakad na palayo.
Pero pinigilan ka ng boses ni Terrence.
"Sandali lang."
Lumingon ka sa likod.
Nasa may pintuan na siya ngayon, tinitingnan ka ng ibang ekspresyon—walang paboritong ngiting quarterback. Walang pang-aasar.
Puro pag-aalinlangan lang.
Saka siya lumunok.
"...Pwede bang magkunwari tayong hindi mo narinig ‘yun?"
Mas lalo kang napangiti.
"Hindi, Boyce. Wala kang takas."
Doon lang bumalik ang pamilyar niyang pilyong ngiti.
"Oo nga."
Umiling siya, sabay lakad sa tabi mo sa daan.
"Alam ko namang bibiruin mo ko tungkol dito."
Tumaas ang kilay mo.
"Di ba magkaaway tayo?"
Isinuksok ni Terrence ang kamay niya sa bulsa, sabay lakad paatras para harapin ka.
"Medyo nagiging magulo na ‘yan."