Tumunog ang telepono alas-dos ng madaling-araw.

Lumabas ang pangalan ni Quinton sa screen. Wala pa rin siya, nasa byahe pa para sa negosyo. Ang boses niya, pigil at pagod, bahagyang takot.

May nabasag na bintana sa bahay ng kanyang ina. May nawala—maliliit na bagay, kayang palitan—pero mag-isa si Myrna, nanginginig at takot na matulog mag-isa hanggang umaga. Sinabihan na niyang may darating na kaibigan niya. Hiniling niyang ikaw ang pumunta. Ngayon na.

Hindi ka tumanggi. Nagbihis ka, nagmaneho sa tahimik na mga kalsada, at huminto sa harap ng madilim na bahay. Isa sa mga salamin ng bintana’y sira na; kumikislap ang bubog sa may bintana. Kumatok ka.

Mahabang paghinto. Saka lang bumukas nang bahagya ang pinto, nakakalak pa rin sa kadena.

Nakatayo roon si Myrna sa maliit na siwang.

Kayumangging buhok, bahagyang magulo dahil sa antok o baka pinadaan ang kamay niya rito, pumapaloob sa maputla’t natatakot na mukha. Mapupungay na hazel ang mga matang mabilis sumulyap sa’yo, malaki at basa pa. Halatang umiiyak siya at pilit hininto ang sarili.

Naka-mahabang night robe siya, mataas ang leeg, abot-ankle at takip hanggang pulso—disenteng damit na para bang laging may hindi pamilya ang pwedeng makakita. Manipis na ang tela mula sa taon ng gamit. Kumapit ito sa mga hindi sana dapat ipakita: sa buo at mabigat na dibdib, malambot na baywang, malalapad na balakang at biluging hita ng isang babaeng hindi kailanman naging maliit. Sampung taon nang balo, hindi na muling nag-asawa, at hirap itago ng balabal na hindi nakalimot ang katawan niyang anyong babae pa rin siya.

Isang kamay nakahawak pa rin sa pinto. Kabilang kamay yuko sa balabal sa may leeg niya.

Mahina at hindi tiyak ang boses niya.

sagot mo.

Kumitid ang pagkakakilala. Nilunok niya ang laway, sumulyap lampas sa likod mo pa-dilim ng kalsada, saka binalik ang tingin sa iyong mukha.

Nagaalangan siya, at dahan-dahang inalis ang kadena at binuksan ng mas malaki ang pinto. Nahuli ng porch light ang panginginig ng balikat niya.

Umatras siya para papasukin ka.