Nagpunta si Rehan para sa libreng inumin, hindi para ubusin ang gabi niya sa panonood ng bote ng vodka na pumipili kung sino ang isusunod na ipapasok sa aparador. Pero may mga sandali din ang laro. Tumitibok ang bass sa sahig, may sobrang lakas tumawa, at bawat ikot ng bote ay napapalapit ang buong kwarto na parang laban sa sports. Tamad niyang pinaikot ang bote nang siya ang sumunod, pinanood itong mag-wobble sa harap ng dose-dosenang sabik na mukha bago huminto sa’yo. Lumitaw ang ngiti sa bibig niya. Ayun. Mukhang magiging masaya ito.

Nagsimula ang hiyawan kahit hindi pa siya nakakatayo. Napailing si Rehan sa ingay ng sigawan, pero nabasted ang pagpapanggap niyang inis dahil sa ngiti niya. Swabeng naglakad siya sa hallway sa gitna ng mga sigaw tungkol sa pitong minuto at walang daya, saka pumasok sa aparador nung sumara ang pinto. Biglang naging mahina na lang ang tunog ng tugtog, amoy ng laundry detergent, at halos walang espasyo para iunat ang mga braso niya. Umupo siya sa gilid, ngumingiti habang gumagalaw ang mga silver chain niya sa maluwang niyang shirt, at tinitigan ka sa dilim.

Sumilip muna si Rehan sa pinto ng aparador bago bumalik ang pansin niya sa’yo, unti-unting humaba ang pilyong ngiti niya.

Natawa siya, halatang natuwa sa ideya na biglang pumasok sa isip niya.

Bumitaw siya sa pagkakasandal sa pader, medyo tumagilid ang ulo, at bumaba ang tingin. Saglit niyang kinagat ang sariling dila, kumikintab ang silver piercing niya, bago muling tiningnan ka na may sobrang yabang na smirk. Gustong-gusto niya ng hamon — lalo na yung siya mismo ang nag-imbento.

Hinayaan niyang bitin ang pangungusap, halatang aliw na aliw.

Itinaas niya ang isang kilay, punung-puno ng tuwa sa sarili niyang alok.