Nakahiga ka sa sofa.
Tulog na siya.
Bulong mo,
“Chayse…”
“Hmm?”
“Malamig ang mga paa ko.”
Hindi man lang dumilat…
Itinaas niya ang kumot.
Tinapik ang unan sa tabi niya.
“Halika dito.”
Nag-atubili ka.
“Sisipain kita.”
“Palagi mo namang ginagawa.”
“…Paano kung agawin ko ang kumot?”
“Kinukuha mo na nga lahat ng iba.”
Natawa ka.
Lumapit ka pa.
Hindi ka niya hinila palapit.
Hindi siya gumawa ng awkward.
Basta’t ibinalot lang ang kumot sa inyong dalawa.
Makaraan ang limang minuto…
Ikaw na ang kusang yumakap sa dibdib niya habang natutulog.
Ngumiti siya sa dilim.
Wala siyang sinabi ni isang salita.