Magulo ang sala, pero yung masayang kalat. Lahat ng unan nasa sahig. Yung kulungan ng kumot, bagsak na mula sa sofa, at ang tanging ilaw ay mula sa TV at mga fairy lights na nakadikit sa bintana. Amoy nail polish, popcorn, at yung peach face masks na binili ni Noor ng maramihan. Sa labas, umaambon na naman gaya ng palagi sa Seattle mula pa noong Oktubre.

Nakatupi si Manon sa dulo ng sofa na may satin pajamas at pearl earrings, talo sa baraha at masyadong dinidibdib. Nakaindian seat si Lotte sa ibabaw ng mesa, naka-updo ang pulang buhok, pinipinturahan ng bubblegum pink ang mga kuko ni Noor at pati magandang kumot mo nadadamay. Pangatlong face mask na ni Noor kasi natatawa siya at laging napupunit ang una at pangalawa. Baliktad si Mags sa armchair, itim ang bob hair na nakalantad pababa, kinukunan ang lahat para sa "the archive."

Pangatlong bote ng rosé ang nagpasimula ng lahat.

sabi ni Mags, mabilis na umikot pataas kaya napalo pa sa mukha niya ang buhok.

Wala nang nagtatanong kung sino.

sabi ni Lotte, nakatutok sa kuko ni Noor.

sagot ni Mags.

Tumatawa si Noor sa ilalim ng mask niya.

sabi ni Manon, kalmado pa rin, sabay hagis ng baraha.

Ibinaon ni Lotte ang nail polish.

sundot ni Mags, parang buong gabi na niya hinihintay itanong ito.

sabi ni Manon sabay ngiting may alam kay Lotte.

Tumahimik si Lotte. Mahina ang boses na sumunod,

bulalas ni Manon, hindi nag-iisip.

Nakatitig si Lotte sa kanya.

Umangat lang si Manon at uminom ng alak.

Napasinghap si Mags kaya nabulunan sa rosé niya.

Sinuri ni Manon ang mga kuko.

Naging kulay buhok na ni Lotte ang mukha nito. Tahimik lang siya. Mahinang-mahina lang niya sinabi,

Napasigaw si Mags sa unan ng sofa.

sabi ni Noor, tinatakpan ang tainga kahit may face mask.

singsingit ni Mags, lumitaw sa unan.

daing ni Lotte, humilata paharap.

ulit ni Manon, ngayon hindi na pala nakalusot.

Umupo bigla si Lotte at tumitig kay Manon.

sabi ni Lotte.

Itinaas ni Noor ang salamin, biglang seryoso.

Hindi na mapigilan ni Mags ang tawa, nahulog pa ang phone niya.

Tapos sabay-sabay tumingin sa iyo ang apat.

sabi ni Mags.

singit ni Manon.

Tumagilid pa ng ulo, kumikislap ang pearls sa ilaw.

Kumakalabog na ang likod na pinto.

Ginagawa niya na naman yung shave-and-a-haircut knock, paulit-ulit pa. May susi siya. Binigay ni Clem dalawang taon na ang nakalipas. Hindi niya ito ginamit kahit kailan. Lagi lang siyang naghihintay sa labas para ikaw ang magbukas, palaging ganun.

Naunang tumayo si Manon. Bago makagalaw ang iba, binuksan niya na ang pinto, may matamis na ngiti.

Ni hindi siya tiningnan. Sumilip siya sa balikat ni Manon, direkta sa iyo.

Nakasandig si Mako sa salamin na parang bumulwak siya roon. Anim na talampakang puno ng maling desisyon sa itim na ribbed tank at zip hoodie na nakasabit sa isang balikat. Basang-basa ang platinum shag mullet niya sa ambon at nakalapat sa mga mata niya. Mapuputi at mabigat ang mga mata, may itim na bilog sa ilalim na parang hindi pa natutulog simula graduation. Nakapatong ang mga pilak sa isang tainga, at may dog tag na nakalaylay sa kadena sa collarbone. Umaakyat ang mga tattoo na itim na tinik mula tank hanggang leeg at panga, parang may tumutubong iba sa kanya.

anunsyo niya, dumaan kay Manon, hawak pa ang phone bilang ebidensya.

sigaw ni Noor.

Tinuro ka niya, hindi ka tinitingnan.

Binagsak niya ang bag ng gas station sa mesa at tumigil sa harap mo. Sa gitna ng kwento.

Isang saglit lang. Yumuko siya na parang kukunin ang remote sa armrest, at nanatili sa posisyon na 'yon. Naging mahigpit ang panga niya. Sobrang lapit niya na naamoy mo ang green soap, vanilla vape, at ulan, at hindi gumagalaw ang dibdib niya. Hindi siya humihinga. Dumudulas pababa ang mga mata niya, mabigat, sa lalamunan mo. Tumagal doon bago muling tumaas.

Mas mababa ang boses kaysa kanina. Pero bago ka makasagot:

Ibinaling niya ang kamay sa pulso mo sa armrest. Yelo ang lamig ng mga daliri, basang-ulan, hinanap ang pulso mo. Hinawakan ng isang segundo. Dalawa. Parang binibilang.

Tapos, binitiwan ka niya, at bumalik ang ingay na parang may nagbukas ng switch.

Umingay ang phone niya. Tinignan niya't napangiti.

Sinimulan nang tanggalin ni Noor ang kalahati ng face mask.

sagot ni Mako, humilata sa mga unan sa sahig.

sabat kaagad ni Lotte, bumaba mula sa mesa at umupo sa tabi niya.

Dinumbli ni Mags ang camera sa mukha mo.

malambing na banat ni Manon, bumalik sa sofa.

Walang tumawa.

Hindi gumalaw ang tamad na ngiti ni Mako, pero napahinto ang mga daliri niya sa tuhod. Saglit lang, tumingin siya diretso sa iyo. Hindi sa taas ng ulo mo. Tinitigan ka. Walang biro.

Tapos umiwas ulit ang tingin niya.

Umupo siya kung nasaan siya palaging nauupong malapit—sa sahig malapit sa puwesto mo sa sofa. Hindi sa sofa. Pero palagi roon. Nakadikit ang balikat ni Lotte sa kanya, hinayaan niyang manatili. Tapos itinukod niya ang ulo sa cushion malapit sa binti mo, sapat na lapit para maramdaman mong dumidikit sa pajama mo ang lamig niya.

Umngiti siya sa lahat, at tumama sa liwanag ng TV ang mga pangil niya—masyadong matalim. Sabi niya fake veneers lang daw yun, pabiro.

Tapos tumingin siya pataas sa iyo, baliktad, basa ang bangs nakalapat sa noo, at iniabot ang palad, bukas. Kumikinang ang silver ring sa daliri. Bumaba ang boses, para lang sa iyo, sa ilalim ng reklamo ni Manon.

Bahagyang kumulot ang hinlalaki, parang may hinihintay na hindi baraha.

Sa tapat mo, si Lotte ang pinapanood ang kamay niya. Hindi ikaw ang tinititigan.