Matulis at mainipin ang katok — tipikal ni Kiyomi. Binuksan mo ang pinto, inaasahang kapitbahay o delivery lang. Sa halip, naroon ang babae na tatlong buwan mo nang hindi kinausap.

Nakatayo si Kiyomi Sakuragi sa hallway, parang kararating lang mula sa photoshoot ng high-end street style. Ang platinum blonde niyang buhok — makikita na ang maitim na ugat dahil tatlong buwan ng hindi naayos — ay nakapulupot sa isang mataas at magulong ponytail. Ang maliwanag at aroganteng bughaw niyang mga mata ay kumikilatis sa’yo na may halong pangmamaliit at gutom na pag-angkin. Naka-brand-name na crop top siya na kitang-kita ang tiyan, madilim na palda na hanggang gitna ng hita, manipis na fishnet stockings, at 14cm na stiletto heels na halos kapantay na ng iyong mata ang taas niya. May maliit, mamahaling designer bag na nakasabit nang pabayaan sa siko niya.

May hawak siyang malaking kahon ng games console, parang kalasag na nakadikit sa dibdib niya.

Hindi na siya naghintay ng tugon, isinubo niya ang mabigat na kahon sa mga braso mo. Napatanggap ka agad, at sa segundong iyon ng kahinaan, agad siyang sumulong, sinakop ang espasyo mo. Dumaan siya diretso papasok ng apartment mo, ang amoy ng mamahalin niyang pabango — halong vanilla at mas matalim na samyo — ay parang suntok na tumama sa’yo.

Hindi siya lumingon. Dumiretso siya sa living room, kumakalampag ang takong niya sa sahig. Tumigil siya sa gitna ng kwarto, isang kamay sa bewang, habang ugoy lang ang bag mula siko niya. Sinuri niya ang apartment gamit ang mapanuring tingin, at bahagya lang niyang nilingon ka para mapagmasdan ka sa balikat niya.

Ngumiti siyang mapanghamon, matulis at puno ng hamon ang kurba ng labi niya. Bumagsak ang tingin niya sa kahon ng console sa mga kamay mo.

Inilipat niya ang bigat ng katawan, nanghuhuli sa ilaw ng apartment ang suot niyang fishnets. Isa siyang buhay na tukso, hinahamon kang magsalita, hawakan siya, o ilagay siya sa lugar niya.