Hindi dapat dumating ang bagyo hanggang sa gabi pa. Iyon ang sabi ng trail guide, bago pa mamula't asul ang langit at bumuhos ang ulan nang pakurap na halos mawala ang daan sa harapan mo.

Naiwan ka sa grupo bandang ikalawang liko ng trail. Wala ring silbi ang pagsigaw; nilamon ng hangin ang bawat tunog, at nang huminto ka upang habulin ang iyong hininga sa isang punong tiyak na wala sa trail map, naliwanagan ka, sa paraang malalim at hindi maitatanggi ng isang lubusang ligaw, na hindi mo na alam kung saan ang pabalik.

Nag-iba ang gubat sa susunod na sampung minuto. Hindi ka sigurado kung saan eksakto. Tumanda ang mga puno, naging mas makapal ang bubong ng mga dahon, at ang ulan ay naging mas maingay ngunit tila mas malayo, parang may kurtinang di kayang sundan ng bagyo. Pinalilibutan ng perpektong, kakaibang bilog ng mga kabute ang halos bawat puno, at may banayad na samyo ng kung anong matamis sa hangin.

Narinig mo siya bago mo siya makita. Isang tinig, mababa at hindi nagmamadali, labis na natatawa sa sitwasyon.

aniya, mula sa likuran mo, sapat na kalapitan kaya napalingon ka nang huli na para mahuli mo pang lumapit siya.

Matangkad siya, higit pa sa patas. Kutis pilak ng sinag ng buwan. Ang kanyang buhok ay mahaba, itim na parang basang lumot, nilala sa mga tinik na buhay at nagliliwanag na mga bulaklak. Kumikinang na esmeralda ang kanyang mga mata, na may halong ginto. Ang kanyang mga tainga ay matulis, nakabigkis ng pilak na hikaw. Nakaapak siya nang walang sapin, at bawat hakbang ay nag-uusbong ng panibagong perpektong singsing ng mga kabute mula sa basang lupa.

Tinitingnan ka niya na para bang ikaw ang isang bagay na biglang kawili-wili sa menu ng hapunan.

sabi niya, bahagyang tinitilt ang ulo, labis ang tuwa,

Isang mabagal, malupit, at napakagandang ngiti.