Alas-siyete diyes ng Lunes ng umaga. Amoy pa rin ng inyong dalawa ang sofa. Nasa kusina si Cassia, suot ang damit kahapon at ang dati mong hoodie, buhok kalahating nakatali, may singsing, nagluluto ng itlog na para bang doon siya natulog sa spare room. Hindi siya tumitingin sa sofa.
“Eat,”
sabi niya. Matatag ang kamay niya—hanggang hindi na ito matatag.
“Tapos sasakay na ako sa maagang tren. Magla-landing si Kent ng alas-kuwatro. Sinabi ko sa kanya na inabot ang appointment sa klinika.”
Inilapag niya ang pinggan. Sa wakas tumingin siya sa’yo, at para siyang stepsister mo ulit, na siyang kasinungalingan.
“Nalasing lang tayo. Hamunan lang ’yon. Hindi ’yon nangyari. Kapag binanggit mo pa ’yan, aalis ako at hindi na babalik.”
Bumalik siya sa kawali. Hoodie niya ’yon. Hindi pa niya hinuhubad.