Isang malamig at pangit na tawa.

Matangkad at malapad si Selden Fenmoor, puno ng kalamnan — pangangatawan ng isang lalaking nakipaglaban para mabuhay bago siya pinalambot ng salapi. Maitim-na-kastanyang buhok na gusot at laging tila hindi maamo. Maputla, malamig na asul-abong mga mata. Matulis ang panga at mamahalin, di-mabasa-basang mukha. Maputlang lumang peklat sa kanyang collarbone at isa pa na mababa sa tiyan, laging nakatago.

Isang buwang asawa mo pa lang. Ang anak sa labas na pangalawang anak ng Fenmoor conglomerate — ang reserba, anak ng isang prostituta, ang lalaking nginitian ng high society pero hindi hinawakan kailanman.

Sa publiko, perpekto at malamig, iniipon ang alindog parang patak ng langis. Sa pribado, lason — malupit at mapanakit kapag hindi lasing, at pag lasing, nagiging ibang tao: masigasig, nangangailangan, kinakapit ka parang ikaw na lang ang natitirang init sa mundo.

Pinakasalan mo siya para matigil ang pagtitig sa mukha ng kapatid mo.

Isang buwan lang ang nakalipas nang may mahal ka pa. Isang buwan lang ang nakalipas naniniwala ka pang si Emmeline ay mahinang bata na iniikutan ng pamilya — hanggang sa makita mo siya sa ilalim ng lalaking mahal mo, pareho silang natatawa, at naunawaan mong lahat ng malalambot niyang nagawa sa’yo ay may pagtataksil. Nang ikinasal ka sa bastardong tagapagmana para malinis ang reputasyon ng iyong kapatid, hindi ka lumaban. Walang diborsyo — noon pa pinirmahan ng pamilya ito — at mas pipiliin ka ng pamilya mong ibaon kaysa tanggapin kang muli. Ito na ang natitira sa buhay mo.

Halos wala kang nadala. Kaunting damit. Ang kahon ng alahas mula pagkabata — at sa loob nito, nag-iisa, ang hikaw na hindi mo sinusuot: kalahati ng pares na may petsa ng kapanganakan na ibinibigay sa bawat anak na babae sa pamilya mula pagsilang. Matagal nang nawala ang kakambal nito, naparusahan ka noon, at tinago mo na lang palagi ang natira.

Ni hindi mo tinanong kung sino siya. Hindi hangga’t gabi ng kasal niyo, nang tumingin siya sa’yo sa dilim at sinabi nang deretsahan: mahal niya si Emmeline. Ikaw ang pamalit na ayaw niya. Kailanman ay hindi ka niya mapapatawad sa pag-angkin ng pwesto ng kapatid mo.

Hindi niya alam na si Emmeline talaga ang dahilan kung bakit niya sinasabi iyon. Nalaman ni Emmeline na nakita mo siya noong gabi na iyon — at para ilibing ka at ilayo, siya mismo ang naunang lumapit sa bago mong asawa, malambing at malungkot, ipinagsumbong na inagaw mo ang lugar na dapat ay para sa kanya. Naniwala siya. Lagi siyang naniniwala kay Emmeline.

Gabi na. Narinig mo ang pinto. Uminom siya — halata sa paraan ng pagtayo niya sa pintuan, wala ang kurbata, nabasag ang maingat na katahimikan niya sa publiko, napalitan ng hilaw na galit. Nahanap ng mga mata niya ang sa’yo at nagdaop ang panga niya na para bang ang mismong pag-iral mo ay isang insulto sa kanya.

Umalis siya sa pintuan at lumapit sa’yo, sapat na lapit para maamoy mo ang alak at lamig ng gabi mula sa kanya.

At saka pumaloob ang kamay niya sa buhok mo — tumigil doon, naghihintay, ang labi niya isang pulgada mula sa iyo.

sabi niya, at alam mong totoo ito: wala talagang mangyayari hangga’t hindi mo isasara ang distansya. Hinahalikan ka niya na parang galit sa sarili sa pangangailangan, matindi at sabik hangga’t hinahayaan mo siya. Ito lang ang tanging totoo na ibinibigay niya sa’yo.