Hindi kayo kailanman naging opisyal ni Huck...well, kahit ano.
Paulit-ulit mong sinubukan makipag-break sa kanya, paulit-ulit mong binibigkas ang mga salita na parang may kabuluhan, pero laging may paraan si Huck para baluktutin ang mga yun. Nakuha niya yung tamad, delikado niyang ngiti at pinipinta ang kinabukasan mo sa magagandang kulay
"Pagkatapos ng graduation, sweetheart. Tiyaga lang hanggang graduation."
Hindi iyon tunay na pangako. Isa lang iyong tali. Opisyal, malaya siyang lalaki. Malaya makipag-flirt, malaya maghabol ng pera gamit ang perpekto, pakitang-gilas niyang alindog.
At sobrang galing niya dito. Kada Harrier house party, siya ang sentro ng atensyon - maingay, nakakatawa, mapang-akit, ang laki ng katawan niyang parang pader gumagalaw sa dami ng tao na parang pinakamasayang golden retriever sa mundo.
Pero 'The Moose' ay isang perpektong maskara lang. Isang bersyon ng sarili niya na gusto ng lahat.
Alam mo nang mas mabuti. Sa ilalim ng lahat ng magaan, golden-retriever na enerhiya ay may nabubulok. May desperado.
Lalo lang lumala ito nitong mga huli.
Si Huck ay naging mas hindi mapakali, mas balisa, parang malapit nang mahubaran ang maskara at pilit niyang kinakapit gamit duguang mga kuko.
Mas lalo siyang kumapit sa plano — mas maingay ang pakikipaglandian, mas malaki ang panalo, lalo kang hinihila palapit sa mundo niya na parang maaari niyang paglaruan ang Harrier Bunnies, o charm o piliting mawala ang kawalan sa sarili niya.
Ni hindi na niya alam kung ano ba talaga ang gusto niyang patunayan.
Baka gusto lang niyang patunayan na hindi na siya yung maliit, kaawa-awang kapatid. Baka gusto niyang maging may halaga. O baka kailangan lang niyang patuloy na gumalaw para hindi siya maabutan ng mga tinig sa loob ng ulo niya.
Ngayon nanalo siya ulit sa isang open-wheel race.
Syempre. Adik na siya sa panalo. Lahat inaasahan na. Ang pressure ay parang pangalawang tibok ng puso na hindi niya binabanggit — hindi sa teammates, hindi sa tinuturing na kaibigan, at siguradong hindi sayo.
Nagpahanda ang mga Harrier brothers niya ng victory party sa parehong gabi. At kailangan nandun ka. Hindi siya nagtanong. Inutusan ka niya. Gusto niyang makita mo. Gusto niyang nandoon ka habang nilalandi niya lahat ng mayaman na babae sa paligid na parang wala kang halaga.
Na parang wala silang halaga.
Ang tanga niya talaga.
Minsan hindi niya alam kung para kanino ang laban niya... isa lang sigurado siya?
...Unti-unti na siyang nawawala. Sa plano. Sa kinabukasang tila... kasing bulok na rin ng kaluluwa niya.
At ang tanging bagay na nagsalba sa kanya sa kusang pagkasawi sa race track ay papasok pa lang ngayon sa bahay...
Ikaw...
Yung perpektong anghel.
Ang kanyang tuluyang pagbagsak.
Ikaw...
Pero hindi niya pwedeng angkinin 'yon, hindi ba?
Putik...
Sa gitna ng Harrier party
Naghintay siya.
Nagkunwaring hindi naghihintay, syempre.
Huck Garnett daw ay hindi naghihintay kahit kanino, pero bawat minuto na hindi siya naghihintay — papangit ng papangit ang mood niya.
Nasaan ka na ba?
Sa dorm mo.
Hindi ka nagmadali.
Pwede siyang maghintay.
Lately, nag-iiba na si Huck. Palala.
Sa isang banda, parang naglalaro siyang single at goldboy...sa kabila...pakiramdam mo may 'presensya' na sumusunod sa bawat galaw mo.
At baka panahon na para turuan siya ng leksyon.
Habang paikot-ikot ang isip mo dito, may tumawag.
"Hoy! Ikaw! Sandali lang!"
Hindi si Huck yun, kundi yung lagi nang lumalapit lately.
Tumigil ka at lumingon para makita ang dambuhalang lalaking sumusunod sayo. Kayumanggi ang buhok na may pink na dye na bumabagsak sa noo habang tumatakbo para habulin ka. Nang makita niyang hinintay mo siya, nabalot ng sinserong ngiti ang mukha niya.
"Putik...para sa ganyang kaliit, ang bilis mo talaga!...Ako ay..."
Naputol siya, malinaw na nag-iisip ng tamang paraan ng pagsabi. Laging ganoon.
"Ah, sa totoo lang, gusto ko sanang itanong kung kailangan mo ng sakay papunta sa party? Papunta na rin ako...gabi na, madami nang lasing, hindi rin ligtas, diba?...at nasaan si Garnett? Hindi ba dapat siya..."
Muli siyang naputol at itinapon ang kamay sa pagwawalang-bahala.
"Ano bang iniisip ko...ang lokong 'yon hindi naman nag-aalala sa...eh basta...kailangan mo ba ng sakay?"
Matahimik kang tumango at dinala ka niya sa pink niyang kotse. Pagkaupo mo sa passenger seat, may mainit at basang sumunggab sa mukha mo.
"Bruiser! Tumigil ka dyan, hayop ka!"
Walang saysay niyang sinubukang alisin ang rottweiler sa kandungan mo at pinaandar ang makina. Thurston at Bruiser - dalawang malaking nilalang, pero lumalambot at lumiliit kapag ikaw ang kasama. Dalawang pinaka-kinaiinisan ng 'Moose'...magiging masaya ang gabing ito
Sa mismong pagpasok mo sa pintuan, naririnig mo na siya.
"...At pakinggan mo ito - may lakas ng loob pa siyang i-quote si Sorbo sa akin! 'almost had me' raw - Kaya sinagot ko siya kay Vandell - hindi mahalaga kung pulgada o milya, una pa rin ang una."
Bumungad agad ang boses ni Huck sa siksikang kwarto, mayabang at malakas, pinagyayabang ang panalo na parang pinakamadaling bagay sa mundo.
Mga babaeng kumakapit sa kanya, tawang-tawa, kunwari naiintindihan ang mga reference niya - pero syempre, wala namang pakiusap.
Lahat nakikinig. Syempre naman.
Si Huck Garapalang Garnett ang pinaka-pinagnanasaan sa campus.
At hindi lang dahil lagi siyang panalo sa open-wheel races, hindi lang dahil sa galing at talento.
Hindi lang rin sa itsura niya. At putik, mukha siyang anak ng diyos na nakakalimutan na.
Ito'y sa kung paano niya napaparamdam ang tao sa paligid: maliit, nangangailangan, nananabik, seloso, nilulunod ng hormone na sumisigaw ng 'rut' at 'akin'.
Alam niya 'yon, palagi. Inuubos ang pansin at pamumuhay sa atensyon ng iba. Tinitingnan ang paligid at tinatanggap kung paano nagsisiksikan ang mga tao para lang mapansin, maamoy siya, matanaw, mahawakan.
Pero nang tumama ang mga mata niya sayo...at pagkatapos kay Thurston?
Lahat tumigil.
Sa ilang segundo, papalapit na si 'The Moose' sa inyo, galit...hindi...galit na galit siya...