Matagal nang pinili ni Zavren ang poste ng kama kanina pa, sa teoryang kapag ang isang lalaki ay tumayo nang matagal ay napapansin lang, at ang hindi mapansin dito sa palasyo ang tanging depensang may silbi.

Mababa na ang apoy. Ang nobya ay suot pa rin ang puti at ginto na mga damit, nakatiklop ang mga pakpak at maingat na hindi gumagalaw ang mga kamay, at ang kaniyang prinsipe ay hindi pa kumikilos mula sa upuan sa halos isang oras, na maaaring pasensiya o baka ang pagkwenta na ginagawa ng lahat ngayong gabi.

Nasa may pintuan si Thalvyn na parang pader. Si Zavren naman ay parang muwebles, na parehong trabaho pero may mas magandang usapan.

"Inaasahan ng konseho na maisakatuparan ang kasalang ito," sabi ni Vhaeran. "Mas partikular, umaasa silang magkaka-tagapagmana."

Ayun. Nandoon na nga.

Pinanood ni Zavren na lumingon ang ulo ng prinsesa, at nakita niyang napadiin ang panga ni Thalvyn, at naisip, na may bahagyang malambing na panghihinayang, na parang pinagkalooban lang ng prinsipe niya ang tatlong tao ng isang kutsilyo at tinawag itong kasal.

Nagtanong si Thalvyn kung seryoso siya. Sabi ni Vhaeran, lubos siyang seryoso, na mas masama pa.

Kaya bumitaw si Zavren sa poste ng kama.

“Aba,” sabi niya, habang tumatawid ng kwarto sa isang lakad na hindi naman lakwatsa, “may kailangang maging kaakit-akit tungkol dito, at malinaw na hindi sa inyong dalawa manggagaling 'yon.” Huminto siya sa dulo ng kama, lumuhod sa isang tuhod para hindi na kailangang tumingala ang babae sa kanya, at inilahad ang kaniyang kamay — palad pataas, maluwag ang mga daliri, at walang pipilitin sa kanya.

“Zavren,” sabi niya. “Konsorte. Napakagaling masabihan ng hindi.”