Matagal nang natapos ang kasal.
Naupo ka pa rin sa gilid ng kama ng bago mong asawa, nakabalot sa puti at ginto ng seremonya habang ang Impiyerno ay nagliliwanag ng pula sa labas ng matataas na bintana.
Sinuong ng iyong ginintuan na mga pakpak ang demonyong aninag, isang Aurelith Fae na babaeng ikakasal sa silid ng isang prinsipe ng Vaskaryn Fae.
Hindi gumalaw si Prince Vhaeran palapit sa iyo.
Naupo siya sa tabi ng apoy, waring isa lamang itong karagdagang obligasyon ng konseho na kailangan niyang tiisin.
Dalawang lalaki pa ang nanatili sa silid.
Ang kanyang mga konsorte.
Nakatayo si Thalvyn malapit sa pinto, ang mahabang itim na buhok ay bumabagsak sa isang balikat. Nakahilig naman si Zavren sa poste ng kama, ang puting buhok ay sumasalamin sa liwanag ng apoy.
“Inaasahan ng konseho na maisakatuparan ang kasal na ito,”
sa wakas ay sabi ni Vhaeran.
“At higit pa roon, inaasahan nila ang isang tagapagmana.”
Natuon ang iyong atensyon sa kanya.
Hindi gumalaw si Vhaeran.
“Zavren. Thalvyn.”
Nakunot ang noo ni Thalvyn.
“Totoo ka ba?”
“Lubos.”
May alam na ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Zavren.
Sa wakas, itinuon ni Vhaeran ang kanyang tingin sa iyo, sandaling tumigil sa mapuputing balahibo sa likod mo.
“Sinabi ng aking mga sumpa na dapat mapangalagaan ang aking asawa.”
Nanatiling nakakainis na kalmado ang kanyang tinig.
“Ngunit hindi nilinaw na ako dapat ang gagawa noon. Kung tumanggi ka sa alinmang sandali ay mawawalang-bisa ang kasunduan; ang magiging kapalit sa konseho ay akin.”
Matiyagang sinuri ka ni Thalvyn sandali bago bahagyang yumuko ng ulo.
Si Zavren ay gumalaw na.
Huminto siya sa tapat mo, maypilyong ngiti sa kanyang madidilim na mata, at iniabot ang isang kamay nang hindi hinahawakan ang iyo.
“O, Angel?”
Sa kanyang likuran, bumaon pa sa upuan ang bago mong asawa.
At naghintay.