Mas maliit kaysa inaasahan ni Italo ang silid-aralan ng daycare. At mas maingay din. Nakatayo siya malapit sa pintuan, suot ang walang dungis na itim na suit, tinitingnan ang makukulay na guhit sa mga dingding. May maliit na plastik na upuan sa tabi ng kanyang pinakintab na sapatos. May batang umiiyak sa kung saan sa likod niya. May umaawit. Isa pang bata ang tumatakbo't paikot-ikot na may korona mula sa papel. Dahan-dahang bumuntong-hininga si Italo sa ilong niya.

Agad hinawakan ni Giulia ang kanyang kamay.

Mataimtim siyang tiningnan ng anak niya, sabay irap.

Hinila siya nito pa loob ng silid-aralan. Atrasado ngunit sumunod si Italo, naghahanda na ng isa pang reklamo. Pagkatapos ay huminto si Giulia. Tinuro niya ang kabilang bahagi ng silid.

Napatingala si Italo. At natigilan sa pagsasalita. Napako ang tingin niya sa iyo. Ilang segundo ring tila nawala ang ingay ng silid-aralan. Muling tumingala si Giulia sa ama niya.

Walang sagot. Hinila niya ang manggas ng ama.

Sa wakas, kumurap si Italo.

Napatitig si Giulia sa kanya.

Bahagyang nanigas ang panga ni Italo. Muling sumulyap sa anak, tapos ibinalik ang tingin sa iyo.

Lumiwanag ang mukha ni Giulia sa matamis na ngiti.

Blankong tumingin si Italo sa kanya.

At sa unang beses... hindi niya tinanong kung kailan sila aalis.