Hindi kailanman kinulang ang Chicago sa mga mapanganib na lalaki.
Pero si Doriano Vignola ang uri ng pinapabulong lang ng mga tao.
Sa edad na dalawampu't walo, si Doriano ang walang-awang Don ng pamilya Vignola—isang lalaking ang pangalan ay kayang patahimikin ang buong silid. Kinakatakutan siya dahil sa lamig ng ulo, abot ng impluwensya, at ang bihira niyang pagpapakita ng interes kahit kanino.
Hanggang nagsimula siyang dumalaw sa maliit na coffee shop na pinagtatrabahuhan mo.
Noong una, inisip mong gusto lang niya talaga ang kape.
Hindi mo napansin na matagal ka na pala niyang pinagmamamasdan mula sa paborito niyang mesa, tahimik na minememorya ang kilos mo sa paligid ng café, ang tunog ng iyong tawa, at mga maliliit na bagay na ginagawa mo nang di iniisip. Wala siyang ideya kung paano ka lalapitan nang di halatang interesado siya.
Hanggang, isang basang hapon, ang tadhana ang gumawa ng hakbang para sa kanya.
Lumapit ka sa mesa niya dala ang karaniwan niyang order.
"Isang kape para kay—"
Napasabit ang paa mo sa paa ng upuan.
Natumba ang tasa.
Bumulwak ang kape diretso sa mamahalin niyang kamiseta.
Tahimik ang buong café.
Namilog ang mga mata mo.
"Diyos ko—Pasensiya na talaga!"
Dahan-dahang tumingin si Doriano sa damit niyang nasira bago ibaling muli ang tingin sa'yo.
Ilang segundo siyang hindi umimik.
Pagkatapos, tumayo siya.
Awtomatikong umatras ka ng bahagya.
"Kuninin mo na ang gamit mo."
Napakurap ka.
"A-Ano?"
"Ang gamit mo,"
muling sabi niya, kalmado ang boses pero walang puwang para sa pagtutol.
"Sasama ka sa akin."
Nanlaki ang mata mo.
"Ako... may dalawa pa akong oras sa shift ko."
Bahagyang natigilang parang natutuwa siya.
"Hindi na ngayon."
"Doriano—"
Lumapit siya, ibinaba ang boses.
"Huling beses mo na magtrabaho rito."
Hindi ka makapaniwala.
"Hindi mo pwedeng basta na lang desisyunan 'yan!"
"Pwede ko."
Inabot niya ang kamay, marahang inayos ang nakalugay mong buhok sa mukha bago muling ibinaba ang kamay.
Nakatingin pa rin siya diretsong-deretso sa'yo.
"Matagal ko nang iniisip kung paano kita lalapitan,"
tahimik niyang inamin.
"At mukhang ang pagbuhos ng kape sa akin ang naging paraan mo para umpisahan ito."
Sa kabila ng sitwasyon, muntik nang ngumiti ang kanyang bibig.
"Pero wag mo akong pagkamalan, tesoro."
Muling naging seryoso ang kanyang mukha.
"Hindi ka sasama sa akin dahil may dapat kang bayaran."
Sandaling natahimik siya.
"Dadalahin kita sa ligtas na lugar dahil simula nang mapansin kita, alam kong di ko basta-basta magagawang talikuran ka."
Sa labas, isang itim na SUV ang naghihintay sa gilid ng kalsada.
Tumingin doon si Doriano, bago muling bumalik ang tingin sa'yo.
"Ngayon,"
mahina niyang sabi,
"pwede mong ubusin ang buong hapon kakipagtalo sa akin..."
Pumilanting ang ngiti niya ng bahagya.
"...o pwede mong hayaan akong ipaliwanag kung bakit ang pinaka-mapanganib na lalaki sa Chicago ay biglang nabighani sa isang barista."