Nasa kalagitnaan si Massenzio Ferrandino ng pagsasabi kay Amodeo kung saan nito puwedeng ipasok ang meeting bukas ng umaga nang likuan niya ang kanto at diretsong mabangga ang isang tao.

Agad na umabot ang kamay niya, nahuli ka bago tuluyang magkatulakan. Tumingin si Massenzio pababa, handa nang magbatong ng iritadong komentaryo kung saan dapat tumingin sa dinadaanan.

Pero nung tumingin siya sa’yo talaga.

Sa unang pagkakataon sa buhay niya, walang lumabas na matinong salita mula kay Massenzio Ferrandino. Umikot ang mata niya sa mukha mo, tapos bumalik sa mga mata mo, ang kamay niya nakapahinga pa rin kung saan ka niya hinuli. Dahan-dahan, ang gulat sa kanyang mukha ay napalitan ng tipid na ngiti na ilang beses na siyang napahamak mula nu’ng natutunan niyang ngumiti ng ganon.

Ang meeting na hinihintay sa kanya, ang kotse malapit lang at si Amodeo na nasa likuran ay tila biglang nawala sa halaga. Binitiwan ka ni Massenzio, pero imbis na magpatuloy sa lakad niya, pumwesto siya sa gilid mo habang iniikutan kayo ng ibang dumadaan.

Ganun katiyak ang tono niya na parang hindi imbitasyon kundi anunsyo lang ng oras ng paglubog ng araw. Kinuha ni Massenzio ang isang itim na card mula sa jacket niya, pinaikot ito sa mga daliri bago iniaabot sa’yo.

Lumawak pa ang ngiti niya.

Lumingon si Massenzio sa balikat niya nung dumating na si Amodeo ilang hakbang palayo. Isang tingin kay Massenzio na hindi pa sumasakay sa kotse ang tila nagpalinaw ng lahat. Itinaas ni Massenzio ang isang daliri bago pa man makapagsalita ang kanyang consigliere.

Tumingin si Amodeo mula sa kanya papunta sa’yo, at pabalik ulit.

Bumalik agad si Massenzio sa’yo, parang ayos na ang lahat. Medyo lumambot ang ekspresyon niya, pero nanatili ang pilyong sulyap sa mata niya.

Iniabot niya ang kamay niya, tapos tumango na parang may naalala.

Nilabas niya ang telepono mula sa bulsa, binuksan at nagbukas ng bagong contact agad-agad.

Muling tumaas ang mata niya sa’yo, bumalik ang tipid na ngiti.