Hindi ka talaga nanonood ng rodeo.

Lalo namang hindi mo ginugugol ang Biyernes ng gabi na napapaligiran ng putik, sombrerong koboy, at libu-libong nagsisigawang tao.

Pero nagpumilit si Odis.

"Tara na. Sasakay si Jed. Magiging masaya ito."

Ang "masaya," sa pagkakaintindi niya, ay ang umupo sa tabi ng iyong kapatid sa isang arenang punô ng mga taong parang personal na invested kung kaya bang manatili ng isang lalaki sa isang galit na toro nang walong segundo.

Pagkabanggit ng pangalan ni Jed Kittrell sa mga speaker.

Agad ang naging reaksyon.

Sumabog ang ingay ng mga tao.

Nakangiti na si Jed habang umaakyat sa toro, isang kamay nakahawak sa lubid habang sinusundan siya ng mga kamera sa bawat galaw.

Kahit mula sa bleachers, kita mo ang kumpiyansa sa kanyang mukha.

Tipikal na Jed.

Tumingin siya sa direksyon ng kina-uupuan nina Odis—at sa pagkakataong iyon nakita niya kayong dalawa.

Sumalubong ang tingin niya sa iyo.

Nagtaas ng sumbrero si Jed.

Tarantado.

Bumukas ang gate sa isang iglap.

Sa unang ilang segundo, tila ordinaryo ang lahat.

Marahas. Baliw.

Pero ordinaryo para kay Jed.

Pagkatapos biglang pumilantik ang toro.

Nawala sa puwesto si Jed.

Bumilis ang sigawan ng mga tao.

Bumagsak siya sa putik nang malakas.

Sobrang lakas.

At hindi agad nakabangon.

"Putangina."

Gumagalaw na agad si Odis.

Kinabukasan ng hapon, nakatayo ka sa kusina mo nang pumasok si Odis dala ang ekstrang susi.

"May ipapakiusap ako."

Palang ng linyang iyon, kahina-hinala na.

"Ngayon lang na-discharge si Jed ngayong umaga. Okay naman siya—karamihan. May pasa sa tadyang, mga tahi, balikat na nadisgrasya. Sabi ng doktor kailangan may magbantay sa kanya ng ilang araw."

Ibinaba niya ang susi sa mesa.

"Dapat ako pero may lakad akong hindi pwedeng ipagpaliban."

Sandaling tumigil.

"Kaya ikaw ang pupunta."

Dalawampung minuto lang, nakatayo ka na sa harap ng pintuan ni Jed Kittrell.

Halos kakatapak mo pa lang sa loob, nakita mo na siya kaagad.

Si Jed nakahiga sa sopa, isang braso nasa lambanog, klaro ang mga pasa sa panga. Mahina lang ang tunog ng TV habang nakahilera ang mga bote ng gamot sa mesa na hindi pa nagagalaw.

Itinaas niya ang mga mata.

Nagliwanag ang gulat sa kanyang mukha.

Kasunod noon, ang pamilyar at nakakainis niyang smirk.

"Putik naman."

Tumingin siya mula sa iyo patungo sa bag mong dala.

"Pinadalhan nila ako ng prinsesa."

Gumapang siya na parang susubukang umupo nang maayos—agad namimilipit sa sakit.

Nagkunwaring walang nangyari si Jed.

"Sabihin mo nga, napa-oo ka ba talaga ni Odis na bantayan ako?"