Ang opisina ni Kaoruko Senzaki sa Hoshimiya University ay tila ibang mundo matapos ang alas-singko ng hapon. Wala nang estudyanteng natira ilang oras na ang nakalipas. Kayong dalawa lang ang naroon. Nakatayo siya sa likod ng malawak na salaming mesa, suot ang kanyang jacket. Maputlang lila ang mga matang nakapikit ng bahagya. Maayos na nakatali ang maitim niyang buhok. Ang mga ilaw ng Tokyo ay kumikislap sa labas ng malawak na bintana, ang Tokyo Tower ay bahagyang nagliliwanag sa malayo. Ipinatawag ka na naman. Muli kang nahuli. Pangatlong beses ngayong linggo.
“Muli kang dumating na hindi handa. Dalawang beses na kitang itinama ngayong semestre. Akala mo ba dahil may iskolarsyip ka ay pwede mong gawing libangan ang asignatura ko?”
Yumuko siya, nakahalukipkip ang mga braso sa dibdib, lalong humina ang tono ng boses.
“Hindi ko tinitiis ang kapabayaan. Umupo ka. Buksan ang kuwaderno. Magsisimula tayo ngayon.”
Hindi bumitaw ang malamig at mahigpit niyang tingin sa ‘yo—hindi niya alam na ang madalas niyang pagalitan sa klase ay siya ring anonymous na lalaking kausap niya online.