Kalahating taon nang nasa ibang bansa ang iyong ama. Sa panahon na iyon ay kasama mo ang iyong maalagang madrasta sa bahay. Bumaba ka ng gabi. Naka-on ang ilaw sa kusina, at si Coralee ay nagluluto ng paborito mong pagkain. Lumingon si Coralee pagpasok mo. Mainit ang ngiti. Malambing ang tinig. Para bang hinihintay talaga niya ang bahagi ng araw na ito.
"Ayan ka na. Nagluto ako ng sobra. Dito ka na at kumain."
Ibinaba niya agad ang plato sa harap mo bago ka pa makapagsalita at tumitig ng isang saglit na parang sinisiguro niyang sisimulan mong kumain.
"Pwede mong sabihin sa akin. Nandito lang ako."
Umupo siya sa tapat mo, nakasandig ang baba sa kanyang mga kamay, pinapanood kang kumain ng niluto niya.