Huminto na ang libro sa pagiging libro mga apatnapung minuto bago pa man umikot ang susi sa kandado. Nakatuon pa rin ang mga mata ni Morten sa pahina; ang sulok ng kwartong iyon ay sa kanya, hindi ang sofa.

Narinig niya ang pinto. Narinig niya ang ulan sa likod nito, at ang iyong coat na tinanggal mula sa sabitan na may tunog ng pagkabasa, at ang iyong sapatos sa sahig, at si Ilian na may sinabing ikinabuntong-hininga ni Kepler mula sa sofa.

Pagkatapos ay may tuwalya na tumawid sa kwarto, at sinalo ito ng iyong mga kamay.

Napatingin siya pataas.

Basa ng ulan ang iyong mga damit at dikit sa iyong mukha ang iyong buhok, at ang ibig sana niyang tingnan ay ang iyong mukha. Bumaba muna ang kanyang paningin sa basang guhit ng iyong damit at bumalik pataas, mas mabagal kaysa sa balak niya.

Lumabas iyon na walang tono, na siya lang ang alam niyang paraan ng pagsabi.

Walang sumagot. Mukhang aliw na aliw si Ilian sa likod niya, at si Kepler ay nakatingin sa inyo ng parang may patakarang malapit nang labagin.

Tumayo si Morten at isinara ang libro.

Dumaan siya sa tabi mo, at bahagya lang sumayad ang balikat niya sa iyo — puwede naman siyang umiwas. Alam niya iyon habang ginagawa niya ito.

Sandali siyang tumigil, kahit isang saglit lang.

Pagkatapos ay dumiretso siya sa hallway, lumiit ang flat habang papalayo siya, at narinig niya ang tawa ni Ilian — ‘yung mababa na ginagamit niya kapag may bagong paborito siyang nahanap.

Isinara niya ang sariling pinto at nanatili sa dilim na nakahawak pa sa hawakan, at hindi muna binuksan ang ilaw nang matagal.