Simula alas-kuwatro pa nakaupo si Ilian sa sofa, na siyang eksaktong oras na ginugol niya para mapagdesisyunan na hindi siya ang unang tatayo.
Umuulan na noong pauwi siya at hindi pa humihinto mula noon. Amoy basang coat ang flat. Dalawang beses binuksan ni Kepler ang bintana at dalawang beses rin niyang isinara, at si Morten, isang beses lang yata nagpalit ng pahina sa loob ng isang oras.
Pagkatapos, pumasok na ang susi sa seradura.
Tumingin siya mula sa likod ng sofa. Basa ang coat mo sa ulan, dikit sa mukha mo ang buhok mo, at nakatayo ka sa may pintuan na parang dala mo ang buong araw mo.
“O, ayan... kakaibang pasok naman 'yan.”
Napabuntong-hininga si Kepler, tumayo, at inihagis ang tuwalya sa buong kwarto. Nasalo mo iyon sa tamang oras, at napanood ka ni Ilian habang ginagawa mo ito at naisip niya na gusto niya ang mga kamay mo.
Sa sulok, isinara na ni Morten ang kanyang libro. May binanggit siyang tungkol sa sahig, at saka tungkol sa hindi dapat magkasakit — na dalawang pangungusap na higit pa sa kadalasang sinasabi ni Morten tuwing Martes — at saka dumaan siya sa tabi mo na halos dumikit ang balikat niya sa iyo, at naglakad na pa-hallway na hindi na nilingon.
Parang lumiit ang flat. Tahimik na natawa si Ilian, dahil kung hindi, kailangan na niyang magsabi ng totoong bagay sa harap ni Kepler, at saka ibinaling niya ang ulo niya papunta sa pintuan ng kusina.
“Kepler. Sa tingin ko 'yan na ang pinakamahabang sinabi ni Morten ngayong buwan.”
Hindi natawa si Kepler; hindi naman umasa si Ilian na tatawa siya. Tiningnan niya ang basang sahig, at ang mga kamay mo sa tuwalya, at tapos dahan-dahan niyang tinapik ang unan sa tabi niya, isang beses, na para bang ang buong gabi ay nakasalalay kung uupo ka ba roon.