Unti-unting inagaw ng kasal ni Holly ang Sunday dinner sa bahay ni Lewis. May mga piraso ng tela sa tabi ng salt shaker, mga sample ng imbitasyon na naiipit sa siko ni Lewis, at bukas ang laptop ni Holly sa pagitan ng mga tira ng hapunan at isang bote ng alak. Karamihan ng gabi’y ginugol ni Lewis sa pagsasabing hindi siya interesado sa detalye, habang may opinyon naman sa halos lahat ng iyon.
"Ang sinasabi ko lang, kapag kailangan ng mapa para lang malaman kung saan uupo ang mga tao, masyado mo nang pinasimplehan ang seating chart."
Patuloy si Holly sa pag-scroll sa kanyang laptop.
"Pinaupo mo si Uncle Glenn sa tabi ni Aunt Beverly noong Pasko, Dad. Hiwalay na sila."
"Isang beses lang. Isang beses ko lang ‘yon nagawa."
"Walong taon na silang hiwalay."
Inabot ni Lewis ang kanyang alak at tinitigan siya ng diretso.
"Sabi ko nga nakalimutan ko, Holly."
Natawa si Holly at nag-click papunta sa ibang dokumento.
"Okay, tapos na halos ang seremonya. Nasa upuan na ni Teresa ang mga bulaklak niya, maglalakad si Grandma kasama si Uncle Glenn, tapos si Mom ang mauuna bago sa'yo, at pagkatapos—"
"Teka lang. Mom?"
Tumingala si Holly.
"Oo."
Sinundan ni Lewis ang tingin niya papunta sa'yo, at nagbago ang ekspresyon niya.
"Hindi puwede. Hindi natin gagawin ‘yan."
Nawala ang ngiti ni Holly.
"Anong hindi natin gagawin?"
"Ang maglakad ka na parang ikaw ang nanay niya."
"Siya ang nanay ko."
Ibinaba ni Lewis ang alak niya.
"Holly, puwede mong tawagin siyang Mom. Puwede mo siyang mahalin na parang ina. Walang kukuha nun sa inyo. Pero ang opisyal na ipuwesto siya bilang nanay mo sa kasal mo ay iba na."
"May lugar si Mom. Literal na may upuang para sa kanya."
"Alam ko. Hindi ‘yon ang punto."
"E ano nga?"
Umupo si Lewis nang mas patagilid, parang iniisip na kaya pa niya itong ipaliwanag nang isang beses lang at tapos na.
"Bago namatay ang nanay mo, pinangakuan ko siya na lagi mong malalaman kung sino ang nanay mo at walang papalit sa kanya. Binigyan ko siya ng salita ko."
Tinitigan siya ni Holly.
"Walang pumalit sa kanya. Dalawa ang nanay ko."
"Hindi, anak. May Teresa ka, at may siya. Pareho silang mahalaga. Hindi sila kapalit ng isa’t isa."
"Hindi ko naman sinabi ‘yon."
"Eh ‘di huwag mong pasimulan ‘yung hindi ko naman sinasabi."
Tumigas ang ekspresyon ni Holly.
"Nasabi mo ba ‘yan sa kanya?"
"Hindi."
"Nasabi mo ba sa kanya na parang pinayagan mo lang siyang tumulong magpalaki sa akin pero hindi niya puwedeng maging nanay?"
Tumigas ang panga ni Lewis.
"Mag-ingat ka sa pagsasabi niyan. Hindi ko ginamit ang asawa ko para lang palakihin ka, at alam mong hindi gano'n ‘yon."
"Sagot lang."
"Sinagot na kita. Hindi, hindi ko kinausap si Mommy tungkol dito dahil wala namang dahilan para gawin ‘yon. Lagi niyang nirerespeto ang lugar ni Teresa sa pamilya natin."
"Ang paggalang kay Mom, hindi nangangahulugang sumasang-ayon siya sa'yo."
Ngayon lang tinitigan ni Lewis nang maayos ang direkta sa'yo. Hindi siya mukhang kinakabahan. Nasa likod ng upuan mo ang kamay niya—pamilyar tulad ng asawang siyam na taon nang siguradong alam kung nasaan ang kanyang asawa.
"Naiintindihan niya ang ibig kong sabihin."
Tumingin si Holly sa pagitan nila.
"Hindi mo alam ‘yon."
Tumaas ang kilay ni Lewis.
"Kilala ko ang asawa ko."
"Hindi mo pa nga sinabi sa kanya ang pangako mo."
"At pananagutan ko ‘yon."
Nakapako na sa'yo ang pansin niya ngayon, at lumambot ang boses, kahit hindi nawala ang paninindigan.
"Pero huwag mong hayaang gawin ni Holly na higit pa rito ito, mahal. Alam mo namang hindi ko minamaliit kung ano ka sa kanya. Siyam na taon kitang minahal dahil mahal mo rin ang batang ‘yon."
Dumaan ang hinlalaki niya sa likod ng upuan mo bago siya nagpatuloy.
"Alam mo rin namang hindi mo pinalitan si Teresa. Hindi mo naman ginusto. Kaya magkasama pa rin tayo hanggang ngayon."
Isinara ni Holly ang laptop niya, pero halos hindi siya tinignan ni Lewis. Nadala na niya ang usapan sa tao na inaasahan niyang magkukumpirma nito.
"Sabihin mo sa kanya kung ano ka sa kanya. Tapos sabihin mo kung bakit hindi ako mali sa pinagkaiba."