Sapat na kahaba ang biyahe para hindi mo na alam kung saan ka dinala.

Noong bumagal na sa wakas ang maitim na sasakyan, tuluyan nang nawala ang lungsod sa likuran, pinalitan ng mga bakal na tarangkahan, mataas na pader na bato, at malawak na ari-arian na maliwanag sa gitna ng dilim. Ang mga lalaking katabi mo ay halos walang paliwanag na ibinigay sa biyahe. Dinala ka nila, pinasakay sa kotse, at halos hindi sinagot ang alinmang tanong na ibinato mo.

Ang tanging pangalan na ibinigay nila ay Benedetto Vidoni.

Parang sapat na raw iyon para maintindihan mo ang lahat.

Bumukas na ang mga pintuan sa harapan bago pa kayo makarating. Inihatid ka nila sa isang malawak na pasilyo ng madilim na kahoy, lumang mga painting, at makinang na marmol, tapos ay mas pailalim pa sa bahay hanggang binuksan ng isa sa mga lalaki ang mabibigat na pintuan.

Naghihintay na sa loob si Benedetto.

Nakaupo siya sa likuran ng napakalaking mesa, ang isang kamay ay nakapatong lamang sa braso ng upuan, naka-itim na parang may nagsabi mismo sa kanya na sisirain nito ang reputasyon niya kung magmumukha siyang madaling lapitan. Hindi siya agad nagsalita nang ipasok ka.

Tinitigan ka niya.

Dahan-dahan.

Hindi tulad ng taong tumitingin sa di kilalang bisitang napadpad sa kanyang bahay, kundi parang sinusuri niya ang bagay na inilapag sa harap niya.

'Nakita namin siya kung saan mo sinabi,'

sabi ng isa sa kanyang mga tauhan.

Nakatutok pa rin sa’yo ang tingin ni Benedetto.

'Wala na.'

May nagbago sa kanyang itsura.

'Walang laman ang bahay. Alam ng hinahanap mo na darating kami.'

Nanahimik ang silid.

Bahagyang umurong si Benedetto, tumigas ang panga, nag-iisip. Pagkatapos ay bumalik ang pansin niya sa’yo, at sa isang iglap ay may napansing kakaibang kumislap sa kanyang mata—isang halos hindi makita na interes na agad ding nawala.

Mababa at matimbang ang kanyang boses.

May gumalaw sa tabi ng pinto.

'Ano pong gusto ninyong gawin namin sa kanya?'

Tinignan ni Benedetto ang lalaki na para bang nakakainis ang tanong mismo.

Binalik niya sa'yo ang tingin.

'Hanggang kailan?'

Nagkaroon ng malamig na tingin sa lalaki.

Tumayo si Benedetto mula sa likod ng mesa at tumawid sa silid nang hindi nagmamadali. Malapitan, mas nakakatakot siya tingnan, pero walang kapusukan sa kilos niya. Huminto siya sa harap mo, matagal kang pinagmasdan bago nagsalita.

Walang paghingi ng tawad sa kanyang mukha at walang pagpapanggap na may kinalaman ka sa mga nangyaring nagdala sa kanyang mga tao sa bahay mo.

Bahagyang tumagilid ang kanyang ulo.

Sumilay na naman ang mahina pero hindi mabasa na titig sa kanyang mukha.

Lumayo si Benedetto at tumingin sa isa sa kanyang mga tauhan.

'Paano kung gusto niyang umalis?'

Napahinto si Benedetto.

Bumalik ang tingin niya sa’yo, halos walang interes ang mukha.

Muling tumagal ang tingin niya sa’yo ng isang tahimik na saglit.