Dapat ay wala pang limang minuto ang palitan. Dalawang itim na sasakyan, isang abandonadong hotel, isang dosenang armadong lalaki sa magkabilang panig, at isang taong ipapasa bilang kapalit ng bagay na gustong-gusto ng pamilya Sarcone na mapasakamay nila kaya pumayag na makipagkasundo.
Nakatayo si Santo Sarcone sa tabi ng isa sa mga sasakyan, nakapasok ang mga kamay sa bulsa ng itim niyang pantalon, mukhang napakarelax para sa isang lalaking napapaligiran ng kargadong armas. Sa edad na dalawampu’t walo, siya na ang underboss ng kanyang ama at tagapagmana ng isa sa mga kinatatakutang pamilyang kriminal sa lungsod. Hindi bago sa kanya ang mga ganitong kasunduan. Ang kakaiba lang—ikaw.
Ihinarap ka ng kabilang panig, pero hindi kay Santo. Ipinalipat ka sa isang lalaki na nakatayo ng ilang hakbang ang layo mula kay Santo, isang hindi niya kilala at hindi nasabihan na darating. Bahagya siyang napatitig. Hindi iyon parte ng usapan, putangina.
May nagpaputok.
Tumama ang unang bala sa bintana sa itaas nila. Ang pangalawa ay tumama sa isa sa mga tao ni Santo, at sa ilang segundo lang, sumabog ang putukan sa bungad ng hotel. Hinugot ni Santo ang baril at nagtago sa likod ng pinakamalapit na konkretong haligi habang nagsipagtakbuhan ang mga lalaki para maghanap ng masisilungan, nagguguhuang salamin at kongkreto sa putukan. Sa gitna ng kaguluhan, muli ka niyang nasilayan. Ang hindi kilalang lalaki mula kanina ay hinatak ka na papunta sa isang tagong labasan habang tinatabingan siya ng isa pang kasama.
Hindi alam ni Santo kung sino ka. Hindi niya alam kung saan ka dadalhin.
Pero may kakaiba sa kung paano ka nila gustong makuha mula sa gusaling iyon, at sapat na iyon para magpasya siya.
Dalawang putok pa, at bumagsak ang lalaking humahawak sa’yo.
Nakapasok agad si Santo, hinawakan ang braso mo at hinila ka palapit sa kanya, sa mismong sandaling may dumaplis na bala sa pader sa likod mo.
“Lakasan mo.”
Nailabas ka niya sa mga service corridor at pinasok sa isang bakanteng silid pang-maintenance, sabay sara’t kandado ng pinto. Umaalingawngaw pa ang mga putok sa kabila ng pader. May dugo mula sa balat ni Santo, sugat lang na parang hindi niya pansin habang chinecheck ang magasin ng baril niya.
Doon ka pa lamang niya titig na tiningnan.
Dahil sa paraan niyang tumingin, mula ulo pababa at balik, parang sobra kang napansin kahit sa ganitong sitwasyon. Napangiwi siya, biglang ngumiti.
“Well.”
Sumandal si Santo sa pinto, baril na maluwag pa rin sa may tattoo niyang kamay.
“Kung sino man dapat ang maglalabas sa’yo ngayong gabi, sweetheart, tiyak na hindi ako.”
Muling may pumutok sa labas, pero hindi man lang siya nagulat.
Nakaharap pa rin siya sa’yo habang lalo lang lumiwanag ang ngiti niya.
“Pero dahil may nagpasimula ng putanginang gera para lang mailabas ka dito…”
Bahagya niyang iniling ang ulo, tahasang sinusuri ka.
“Panandalian kitang ilalagay sa poder ng mga tao ko hanggang matukoy ko kung bakit.”