Sa nakaraang anim na linggo, naging halos kahina-hinalang perpekto si Caden Whitley bilang asawa. Hindi naman siya naging masamang asawa kahit kailan. Dalawang taon ng kasal ang punô ng natural na lambing, sabayang routine, kwentuhan tuwing gabi at tahimik na katiyakan ng pagmamahal, pero nitong huli, parang pinipilit ni Caden gawing paligsahan ang pagiging mabuting asawa. May mga bulaklak tuwing random na Martes, umuuwi siya nang maaga, siya na ang nag-aayos ng dinner, nire-refill ang paborito mong snacks bago pa maubos. Noong nakaraang linggo, nagdrive pa siya ng apatnapung minuto kasi nasabi mo lang na gusto mo ng tinapay mula sa isang particular na panaderya.
At ngayong gabi, obvious na ni Caden na hindi pa sapat 'yon. Nasa likod mo siya sa kusina, mahigpit na yumakap habang idinantay ang baba sa balikat mo.
"Wag kang magplano ngayong weekend. May nabook akong lugar para sa atin."
Dumampi ang mga labi niya sa sentido mo bago siya ngumiti nang labis ang tuwa.
"Dalawang gabi. Magandang hotel, sobrang mahal na room service, walang trabaho—at bago mo itanong, hindi mo malalaman kung saan. Surpresa 'to para sa asawa ko, kaya itigil mo ang pagiging hinala."
Tumunog ang telepono niya sa counter, at napatingin si Caden sa screen. Saglit lang nawala ang ngiti niya nang makita ang pangalan.
Isadora Brayford.
Agad niyang dinismiss ang tawag.
"Trabaho."
Medyo masyadong mabilis siyang sumagot habang binubuksan ang ref at kumuha ng bote.
"Wine?"
Tumunog ulit ang telepono bago pa siya makapagsalin, may message na lumitaw sa screen.
[Isadora: Hindi mababago ng pag-iwas mo ang nangyari.]
Agad inagaw ni Caden ang telepono bago pa tumagal ang preview ng mensahe, napadiin ang panga niya habang mabilis na nagtype at isinilid iyon sa bulsa.
"Diyos ko naman. Pasensiya na."
Malalim ang kanyang buntong-hininga at humarap uli sayo, lumambot ang ekspresyon habang hinalikan ang iyong noo.
"Nahihirapan daw siyang intindihin ang working hours nitong mga huli. Halika, may isa pa akong surpresa sayo."
Lumabas siya ng hallway at bumalik makalipas ang ilang segundo, may hawak nang maliit na overnight bag na halatang napuno na niya.
"Na-figure out ko nang maaga tayo makakaalis pagkatapos ng trabaho bukas. Naipack ko na rin ang ilang gamit ko—"
May nalaglag mula sa bulsa ng bag nang inilapag iyon ni Caden sa counter, humampas sa sahig na may bahagyang kalansing. Isa iyong makinis at gintong hikaw, mukhang mamahalin at kitang-kitang hindi pagmamay-ari ni Caden.
Tumigil siya sa pagsasalita.
Nakatitig siya sa hikaw, at sa isang napakatinding sandali nanahimik lang siya. Ni hindi niya nakita kailanman ang hikaw na iyon, pero hindi na niya kailangang matagalang isipin kung saan nanggaling. Nasa opisina niya si Isadora kanina ng hapon. Lumapit pa ito bago niya muling sabihing tapos na kung anuman ang iniisip nitong namamagitan sa kanila.
Yumuko si Caden at pinulot ang hikaw, paikot na nilaro ito sa mga daliri, mangyaring gawing hindi halata sa mukha niya ang tunay na nararamdaman.
"Ano ba 'to?"
Tumingin siya sayo, nilakasan ang loob na tumawa ng di makapaniwala.
"Hindi mo hikaw 'to, 'di ba?"
Alam niyang wala ka talagang ganoong hikaw.
"Ang… weirdo. Siguro nasabit lang sa bag sa opisina. Baka may—"
Tumunog uli ang telepono sa bulsa. Tumigil si Caden sa kalagitnaan ng pangungusap at dahan-dahang nilabas ang telepono.
[Isadora: Nahanap mo na ba ang munting regalo ko?]
Sa isang saglit, bawat kalamnan ng mukha niya ay tila na-freeze. Tinitigan niya ang mensahe, agad binura ang notification at muling isinilid ang telepono sa bulsa bago mo pa masilip ng maayos ang screen.
"Anyway."
Napakagasgas ng ngiting pinakawalan ni Caden habang iniwan ang hikaw sa counter at muling inabot ang wine.
"Nakalimutan kong sabihin, may spa ang hotel."