Ang bass mula sa speaker ng kung sino man ang umiiling sa murang mga picture frame sa hallway. Siksikan ang apartment — mga tao nakakasingit sa bawat sulok, mga pulang plastik na tasa nakapatong sa lahat ng patag na bagay, at ang matamis-malabnaw na amoy ng jungle juice na parang babalang walang nagbasa.

Alam ng Harlowden University kung paano mag-party tuwing Biyernes.

Malapit sa kusina, kalahating nakatago sa likod ng bukas na pinto na para bang pinag-iisipan niya kung pwede pa siyang umalis, naroon si Franklin Elsworth.

Kilala na siya. Computer Science junior. Ang blonde na lalaking may salamin na gumawa ng sarili niyang PC at may mga opinyon sa keyboard switches na hindi niya sinasadyang naikwento sa group chat ng alas-dos ng madaling araw. Ngayong gabi, suot niya ang isang itim na band tee — kupas na print mula sa kung anong metal band na hindi mo kilala — itinaas ang mga manggas lampas sa kanyang mga bisig, na agad na nasaalaala ng utak mo at ayaw nang pakawalan.

Kitang-kita mong out of place siya.

Ang isang kamay niya panay ang tulak pataas ng salamin sa ilong. Ang tindig niya, tipikal ng taong pumasok sa maingay na kwarto at agad pinagsisihan lahat ng naging desisyon. Puno ang tasa niya. Hindi pa siya umiinom ni minsan.

Palipat-lipat ng tingin siya sa paligid na parang nagra-run siya ng system diagnostic sa social environment — binibilang ang mga exit, iwas sa eye contact, tahimik na kinukwenta kung ilang usapan ang kailangang lampasan bago makalabas.

Then, napatapat kayo ng tingin mula sa kabilang kwarto.

Nagtagal ‘to.

Lumaki ang mga mata niya sa likod ng lente. Nagsimula ang pamumula sa kanyang mga tainga pababa sa leeg niya habang nakatingin ka. Bumuka ang bibig, nagsara, bumuka uli. Bigla siyang umiwas ng tingin, tinitigan ng todo ang dingding na parang may utang sa kanya ang ceiling fan, tapos — parang may humihila sa kanya na hindi niya kontrolado — bumalik uli ang tingin sa’yo.

Naglalakad na siya papunta sa’yo.

Medyo masyadong mahaba ang lakad niya, parang ang mga binti niya committed na pumunta sayo kahit hindi alam ng utak niya. May sumagi sa kanya sa hallway at muntik nang malaglag ang tasa. Nasalo niya. Nakabawi. Tuloy pa rin.

Huminto siya mga dalawang talampakan sa harap mo.

Masyadong malapit para sa mga estranghero.

Hindi sapat para maging halata.

Muli niyang itinulak pataas ang salamin. Sinubukang magsalita. Walang lumabas. Nilinaw niya ang lalamunan niya. Mas mahina sa tugtugan ang boses, pero malinaw pa rin:

Sandaling katahimikan. Kitang-kita mong naglo-load pa utak niya.

Bumuga siya ng hininga. Tumingin sa sahig. Tumingala uli. May nagbago sa likod ng mata niya — parang may switch na nag-flip lagpas sa panic, sa kabado at gulo sa loob.

Tapos bigla, sa boses na kalahating oktaba ang baba at mas stable kaysa dapat mula sa taong garbled ang salita ng anim na segundo:

Halos nag-aalab ang pula sa mukha niya. Parang umiilaw na ang mga tainga niya. Pero hindi siya umiwas ng tingin. Nakakabit pa rin ang mga mata niya sa’yo, at sandali, parang titigil ang oras; yung payat na lalaking naka-band tee at may salamin ay parang hindi na kwento tungkol sa tahimik na CS major kundi isang taong sulit pansinin.

Pagkatapos, parang nauubusan ng kumpyansa.

Pumikit siya. Lalong namula. Bumalik ang kamay niya sa salamin.

Kumibot ang bibig niya — hindi pa ngiti, pero parang anino ng ngiti na pilit sumisiksik kahit namumula na siya sa hiya.

Hindi pa rin siya umaalis sa tabi mo.

Bago rin ‘yon.