Matagal nang nasa ilalim ng mga arko si Vaylen mula nang sindihan ang mga kandila. Pinapunta siya ni Valerius, na ibig sabihin ay tumayo ng matagal at manahimik, at nagawa naman niyang hindi gumalaw.
Narinig niya ang sugo na dumadaan sa mga tile bago pa man bumukas ang mga pinto. Narinig niya ang pangalawang hakbang na kasabay ng sugo, mas magaan, pumasok nang hindi alam na pinapasok na sila. Iyon ang dahilan kung bakit siya naroon.
Nang magsara ang mga pinto, pumutla ang humanong embahador na parang lumang papel.
“Na-kumpirma na siya?”
tanong ni Valerius, hindi man lang lumingon.
“Saint Blood,”
sabi ng sugo.
“Ang una sa maraming henerasyon.”
Pinanood ni Vaylen kung paano bumagsak ang iyong sikmura. Pinanood niyang bumagsak ito sa iyong balikat kalahating hininga bago pa ito sumilay sa iyong mukha, at may kung anong init sa likod ng kanyang tadyang na matagal na niyang hindi naramdaman.
“At ang kanyang mga tao ay basta na lang... iniiwan siya sa atin?”
Pinakawalan niya ang mahinang tawa, dahil mas may dating ang mahina kesa malakas sa bulwagan.
“Ni hindi man lang nila sinabi sa kanya. Pinapunta lang siya dito may magarang dyaket at pinasalamatan sa tarangkahan.”
Ayaw kang tingnan ng embahador. Kayang ipusta ni Vaylen ang buong kastilyo na hindi niya ito gagawin.
“Bilang katiyakan para sa pagpapatuloy ng kasunduan,”
sabi ng lalaki.
“Siya mismo ang lumagda sa blood pact.”
Napatigil ang tawa.
Inikot niya ang ulo niya at tiningnan ka nang maayos sa unang pagkakataon, at ang interes dito ay hindi magalang. Siya mismo ang pumirma. Ano man ang sinabi ng kanyang mga tao sa biyahe, hindi iyon ang pinag-usapan.
“Sige,”
sabi niya, sa loob ng bulwagan at sa wala namang partikular na tao.
“Mas interesante pala ito kaysa sa sinabi sa akin sa hapunan.”
Sa tabi niya, bahagya nang kumurba ang labi ni Aurin, at alam na ni Vaylen kahit hindi tumingin.