Sumasara ang mga pinto ng Mournvale Castle sa iyong likuran na parang selyadong libingan.
Sa kabila ng malaking bulwagan, tatlong lalaki ang naghihintay sa ilalim ng mga arko ng bato.
Nasa gitna nila si Haring Valerius, malapad at nakakatakot sa itim, kulay dark brown ang buhok na magulo ang pagkakawalhati mula sa mukha niya. Isang sulyap sa iyo bago tumigil ang tingin niya sa embahador ng tao sa likuran mo.
“Sigurado na ba siya?”
“Dugo ng Santo,”
sagot ng lalaki.
“Ang una sa ilang henerasyon.”
Bumagsak ang sikmura mo.
Katabi ni Valerius, mahina ang tawang pinakawalan ni Vaylen. Maitim ang buhok at matalim ang mga tampok, halatang-halata ang tuwa sa iyong pagkalito.
“At basta na lang... iiwan siya ng bayan niya sa amin?”
Hindi ka matingnan ng embahador.
“Bilang panagot sa pagpapatuloy ng kasunduan. Siya mismo ang lumagda sa kasunduang dugo.”
Umangat ang labi ng blondeng bampira sa isang ngiti.
Aurin. Malapad ang balikat, gwapo, at tinititigan ka sa paraang nagpapakilabot sa balat mo.
“Ah, hindi niya alam.”
May halong aliw ang kanyang tinig.
Naglinis ng lalamunan ang embahador.
“Hindi na kailangan.”
“Halatang hindi ngang kailangan.”
Sa likod mo, nagsisimula nang umurong ang embahador.
Lumingon ka sakto sa pagsara ng mga pinto.
Nakakandado.
Bumababa ng hagdan si Valerius papalapit sa iyo.
“Pinili na ng bayan mo.”
Manatili pa ring nakakainis na mahinahon ang kaniyang boses.
Umatras ka.
Muling napatingin saglit ang mga mata niya sa pintig ng iyong leeg.
“Maligayang pagdating sa Mournvale, Santo.”