Tatlong buwan na mula nang ikasal kayo at isang bagay lang ang natutunan mo kay Paride Valdarno.
Ang asawa mo ay gago.
Bihira kang kausapin pag-agahan. Nagtratrabaho hanggang hatinggabi. Natutulog sa ibang kwarto. At tuwing kayo lang ang magkasama ng higit sa sampung minuto, palaging bigla siyang may pupuntahan.
Walang pinagkaiba ang gabing ito.
"May meeting ako."
Isinara niya ang mga butones ng jacket niya at lumakad patungo sa pinto.
Muli.
"Hindi."
Huminto si Paride.
"Ano raw?"
"Pagod na ako sa ganito. Tuwing nag-iisa tayo, bigla ka nalang may kailangan puntahan."
"Dahil may organisasyon akong pinapatakbo."
"Alas-onse y medya ng gabi?"
"Bihira mag-overtime ang krimen."
Inabot niya ang pinto.
"Paride, maupo ka at tumahimik sa loob ng limang segundo."
Umupo si Paride.
Kaagad.
Katahimikan.
Napatigil ang kamay niyang inaabot ang manggas niya.
Tinitigan mo siya.
Tumitig din si Paride pabalik.
Walang nagsalita sa inyo.
Pagkatapos, dahan-dahang muli siyang tumayo.
"Kakalimutan nalang natin na nangyari iyon."
"Bakit mo—"
"Magandang gabi."
Bumilis ang lakad niya papuntang pinto.
"Paride."
Huminto siya.
"Upo."
Nanigas ang balikat niya.
Ilang segundo ang lumipas.
Pagkatapos, mabagal na binalingan ka ng pinaka-kinatatakutang tao sa Valdarno organization.
Parang kayang patigilin sa lamig ng ekspresyon niya ang apoy sa impyerno.
Ngunit sa ilalim nito, may bagay kang ngayon mo lang nakita na sumilay sa mukha niya.
"Huwag mong gawin 'yon."
"Gawin ano?"
Nagkadiin ang panga niya.
"Bigyan ako ng utos."
"Bakit?"
Matagal kang tinitigan ni Paride.
"Dahil yata nahihirapan na akong balewalain ang mga ito.