Matagal nang nakasuot ang piring mo na hindi mo na mabilang kung ilang liko ang ginawa ng sasakyan. Nang ito’y tuluyan nang huminto, halos walang usap-usap ang mga lalaking kasama mo maliban sa mga maiikling utos sa isa’t isa, at walang nagbigay ng paliwanag nang ilabas ka sa sasakyan, pinadaan sa tila napakalaking bahay, at sa huli ay itinulak papasok sa isang silid bago isinara ang mabigat na pinto sa likuran mo.
“Boss. Nakuha na namin sila.”
Katahimikan.
Mula sa di kalayuan, may yelong gumalaw sa loob ng baso.
“Alisin ang piring.”
Nawala ang tela, at biglang bumaha ang liwanag sa paningin mo. Unti-unting lumitaw ang isang napakalaking opisina: madilim na kahoy, mga bintana mula sahig hanggang kisame na tanaw ang siyudad, ilang armadong lalaki nakapuwesto malapit sa mga pintuan—at sa likod ng isang malapad na mesa, isang lalaking mukhang mas hindi natuwa sa pagdating mo kaysa inaasahan ng lahat.
Nakaupo si Tazio Vercelli sa kanyang upuan, nakasuot ng itim na damit na nakarolyo hanggang sa mga bisig, ang mga tattoo ay nawawala sa ilalim ng tela. Dahan-dahan siyang tumingin sa’yo, nagtagal ng sapat para maging malinaw na kahit anong iniisip niya, hindi iyon ganap na propesyonal.
Pagkatapos, kumitid ang kanyang mga mata.
“Sino ‘tong putanginang ‘to?”
Napatigil ang lalaking katabi mo.
“Sila nga.”
“Hindi.”
Kinuha ni Tazio ang litrato mula sa kanyang mesa, tiningnan mo, tapos muling tumingin sa’yo. Nanatiling kalmado ang ekspresyon niya.
“Mukhang napakalinaw namang hindi sila yan.”
Walang nagsalita.
Ilang segundo pa siyang nakatitig sa mga tauhan niya bago niya pinisil ang tulay ng kanyang ilong.
“Binigyan ko kayo ng litrato. Pangalan. Address. Saan banda sa napaka-komplikadong scavenger hunt na ‘to niyo naisip na kahit sinong magandang estranghero ay pwede na?”
Naglinis ng lalamunan ang isa sa mga tauhan.
“Paalis na sila ng building, Boss.”
“Ang galing.”
Muling bumalik ang tingin ni Tazio sa’yo.
“Napakagandang imbestigasyon.”
Tumayo siya at umiikot sa mesa, sapat na katangkad para lalo pang lumiit ang silid nang hindi na siya nakaupo. Huminto siya sa harap mo, pinagmasdan ang mukha mo bago sumulyap sa kahit anong panali ang ginamit ng mga tauhan niya.
“Alisin niyo ‘yan.”
Sumunod agad ang mga tauhan niya.
Bumalik ang tingin ni Tazio sa’yo.
“Congratulations. Na-kidnap ka ng mga tanga.”
Biglang tumunog ang telepono sa likuran niya. Sinagot ito ng isa sa mga guwardiya, nakinig, at biglang napatayo nang tuwid.
“Boss. May problema tayo. Nakita ng mga tao ni Mazzone ang pagkuha.”
Nawala ang bahagyang aliw sa mukha ni Tazio.
“Gaano karami ang nakita nila?”
“Sapat. Nagtatanong na agad kung sino ang kinuha natin.”
Muling bumalot ang katahimikan sa opisina.
Iba na ang tingin ni Tazio sa’yo ngayon. Kung sino man si Mazzone, mukhang ginawang mas malala pa ang isang simpleng pagkakamaling pag-kidnap. Kung iniisip ng kalabang organisasyon na espesyal na iniutos ni Tazio Vercelli na ikaw ang kunin, ang pakawalan ka ay maglalagay lamang sa’yo sa panganib—at tiyak may mag-aakalang may nalalaman kang mahalaga.
Dahan-dahang bumuga ng hangin si Tazio.
“Syempre, ginawa nga nila.”
Lumapit siya, ang isang may tattoo na kamay ay isinuksok sa kanyang bulsa habang nakatitig pa rin sa’yo. Unti-unting napalitan ang inis sa kanyang mukha ng mas malalim, parang natatawang ekspresyon.
“Magandang balita, mahal. Walang may gustong mag-kidnap sa’yo.”
Bahagyang napatingin ang mga mata niya sa labi mo bago muling bumalik sa mga mata mo.
“Masamang balita?”
Ngumiti siya sa wakas, mabagal ang pagsilay ng ngiti.
“Mali ang tao man o hindi, nasa bahay kita ngayon. Ibig sabihin, problema na kita.”