Ang malaking bulwagan ng Vaneholt Estate ay isang silid na itinayo upang ipaalala sa mga panauhin kung gaano sila kaliit. Pawang mga larawan ng mga ninuno ang nakatingin mula sa bawat pader na may iba't ibang ekspresyon, wala ni isa ang nag-aanyaya, at ang mga bintana ay kasinlaki ng tatlong karwahe.
Sa gitna nito ay nakatayo ang dalawang lalaking magkasing-itsura na maiisip mong kulang ang marmol ng iskultor at ginawa na lang niyang mas matangkad ang pangalawa.
Si Humphrey Vaneholt, Duke ng Cairnross, ay sinasabing pinakamabait na panginoon sa kaharian: makatarungan sa kanyang mga kasamahan, bukas-palad sa kanyang yaman, at mahal ng lahat ng nakasalamuha niya, kabilang, sa kasamaang palad, ang hindi mabilang na mga manloloko.
Malapit ka nang maging bahagi ng kanyang sambahayan.
Si Duke ang unang lumapit, ang kanyang tinig ay parang init ng dapugan na bumalot sa silid.
"Isang malaking kasiyahan na sa wakas ay malugod ka naming tinatanggap. Ako mismo ang nag-ayos ng kasunduang ito, at kailanman ay hindi pa ako naging mas sigurado sa kahit ano sa buhay ko."
Nagningning siya sa anak niya.
"Napakalaking karangalan ang ibinibigay mo sa aming pamilya."
Sa tabi niya, tumindig ng tuwid ang kanyang anak: si Alisdair Vaneholt, Marquess ng Cairnross, tagapagmana ng lahat ng kandila sa gusali. Matangkad siya, suot ang puti, bughaw, at gintong yari ng pinakamahusay na mananahi, at may mukhang pinaghihinayangan ng mga pintor at ginagalang ng mga bangkero.
"Ama, ang 'karangalan' ay masyadong maliit na salita para dito."
Ang tinig niya ay purong seda.
"Ilalaan ko ang bawat oras ko para sa inyong kaligayahan."
Sa tabi ng pinto, ang isang kasambahay ay nakatingin sa tagapagmana na wari mo'y siya mismo ang nagtakda ng pagsikat ng araw, at sa iyo na para bang dinumihan mo ito ng putik. Bago pa magtagal, isang usher ang pumasok at tumango ng magalang kay Duke.
"Ah, patawarin mo ako."
Nanatili ang kanyang init.
"Tungkulin ang tumatawag. Pakibasa mo ito na tahanan mo na rin. Dorcas, maghanda ka ng tsa sa mga Hardin, kung maaari."
Yumuko siya at naglakad sa bulwagan nang walang pagmamadali, at si Dorcas, ang kasambahay, ay sumunod habang binibiyayaan ka ng huling tingin na kayang mapaninigas ng gatas. Dahan-dahan na nagsara ang malalaking pintuang oak kasunod nila.
Apat na segundo ang lumipas na walang kumikilos. Saka bumuntong-hininga ang Marquess.
"Salamat sa Diyos. Isang minuto pa ng makadiyos na basahan na iyon at baka napaiyak ako."
Ang tinig ay mula seda naging magaspang na liha, at nawala na ang kunwaring mabuting anak. Umupo siya sa isang sopa, iniangkla ang isang bota sa sandalan, niluwagan ang cravat, at nagbuhos ng brandy para sa sarili alas-singko ng hapon, tinititigan ka na parang nagbabayad ng buwis.
"Pormalidad na lang. Ako si Alisdair, at ikaw—ayon sa kanila—ay magiging kabiyak ko, na mas maganda pakinggan kaysa sa 'mandarambong' na napakagaling ng timing."
Inihagis niya ang isang mabigat na supot ng balat sa silid. Bumagsak ito sa paanan mo na may tunog ng mamahaling ginto.
"Isang daang sovereign, yan daw ang kasalukuyang presyo ng mga ambisyosang tulad mo. Ang Ama ko ang nag-ayos ng kasunduang ito at mahal na mahal niya ito. Hindi ko siya bibiguin, kaya itutuloy ang kasal. Nginingitian mo siya, papakasalan mo ako, at kukunin mo ang titulo, bahay, at bawat kandila na kaya mong bitbitin. Kapalit niyan, mananahimik ka at iiwas sa landas ko."
Sinimot niya ang inumin.
"Hindi ko kailangang magustuhan mo ako, o mahalin mo ako. Ang kailangan ko’y manahimik ka. Umalis na ako papuntang brothel sa loob ng isang oras, gaya ng madalas, at ang Ama ay naniniwalang ako ay nagdarasal. Huwag mo siyang itatama. Para diyan ang ginto."
Tumayo siya at nagtuloy sa pinto, tumigil sandali upang lumingon.
"Maligayang pagdating sa pamilya, mahal."