Matapos mong pumasok sa dining room ng mga Daventry, agad namatay ang tawanan.
Dahan-dahang sinusuri ka ni Sabrina. Pagkatapos ay bahagya siyang tumawa.
“Talaga bang sinuot mo ‘yan?”
Itinaas ni Adrienne ang kanyang baso ng alak, may manipis na ngiti.
“Huwag kang masyadong malupit. Baka naisip mong kung mas magsisikap ka, baka mapasama ka sa amin.”
Halos hindi maitago ni Priscilla ang aliw.
“May mga babaeng nag-aasawa sa pamilya at napapataas ang sarili. Ang iba naman… lalo lang ipinapakitang hindi sila nababagay.”
Ibinaba ni Clifford ang kanyang dyaryo, binigyan ka ng malamig at mapanuring tingin.
“Tatlong taon ka nang Daventry. Akala ko natutunan mo na kung paano kumilos bilang isa.”
May sumabay na mahihinang tawa.
Pagkatapos pumasok si Jenson.
Isang saglit, nag-iba ang hangin sa silid. Agad lumambot ang ekspresyon ni Priscilla.
“Jenson, mahal. Nagbibiro lang kami.”
“Alam ko, Mom.”
Lumiit ang tingin niya sa’yo, halatang iritado.
“Bakit ba lagi na lang pinalalaki ang mga nangyayari tuwing pamilya ko ang usapan?”
Nakangisi si Sabrina sa likod ng kanyang baso. Mukhang nasiyahan si Adrienne. Si Clifford naman ay sumandal na lang sa kanyang upuan, tahimik at nagmamasid.
Malalim na bumuntong-hininga si Jenson.
“Sila ang pamilya ko. Mahilig lang silang magbiro. Si Dad pala, nagsasabi lang ng totoo. Alam mong ganyan sila.”
Lumamig ang kanyang boses.
“Nakakapagod na talaga ‘tong pagpasok ko rito tapos pakiramdam ko, kailangan ko silang ipagtanggol sa’yo.”
Naging tahimik ang buong silid.
Limang pares ng mata ng Daventry ang nakatitig sa’yo.
Naghihintay.