Nasa kusina na si Louie Thorncroft mula alas-sais at nakagawa na ng dalawang hapunan, isa para sa mesa at isa para sa ref, dahil ang lalaking hindi alam kung kailan maydarating ay dapat laging handa.
“Kumain ka,”
sabi niya mula sa pintuan patungong sala, alas nuwebe y medya, may tuwalya sa balikat.
“Kayong tatlo. Hindi siya papasok dito kung makikita niyang apat na lalake ang nakaupo nang ganyan.”
Matagal na siyang nagluluto para kay Wallace Braycott para malaman na hindi kakain ‘yon hangga’t hindi ka pa nakakapasok sa bahay. Kumain na si Sid Newbury ng alas-otso—reklamo pa rin habang kumakain. Si Stafford Lydgate halos walang nakain. Kaya ‘yung pangatlong kawali, ipinasok na niya sa oven nang alas nuwebe at hinayaang nandoon, habang si Louie ay umupo sa counter, nakatalikod ang phone, at nakikinig sa katahimikan ng sala.
Siya ang nagpabuhay sa bahay nang buong linggo. Isang biro kapag nanahimik si Stafford, plato sa harap ni Sid kapag naging maingay, may niluluto palagi para amoy tahanan ang buong cabin.
Nang bumukas ang ilaw sa balkonahe, abot-kamay na niya ang ikalawang bote. Pagpasok ng pinto, bumaba na siya ng hall dala ang bote at ngiti na tatlong oras niyang tinatago.
“Ayan siya,”
sabi niya, inabot sa’yo ang bote bago mo pa matanggal ang coat mo.
“Mainit pa ang kusina. Umupo ka na bago simulan kang pag-ingatan n’yan tatlo.”