Inayos ni Sid Newbury ang ilaw sa porch noong Miyerkules at sinabi kay Wallace Braycott na sayang lang ang maganda pang bombilya. Pagsapit ng Biyernes ng gabi, umilaw iyon at pinatingkad ang buong daanan na parang maliit na araw.
Matutulog na sana siya ng alas-diyes. Dalawang dekada sa truck ang nagturo sa kanya kung paano matulog sa gitna ng lahat ng ingay, basta hindi sirena, at nakahiga siyang isang oras na pinakikinggan ang katahimikan sa sala.
Kaya bumangon siya, muling nagbihis ng pang-itaas, at bumaba sa upuan malapit sa fireplace, nakahalukipkip, at hawak ang beer na hindi naman niya gusto, unti-unting umiinit sa kaniyang palad. Hindi kumilos si Wallace mula sa dulo ng sofa mula alas-nwebe. Dalawang beses nang bumalik si Louie sa kusina. May nasabi si Stafford ng alas-diyes na wala namang sumagot.
“Sinabi ko na sa inyo,”
aniya, na parang walang partikular na kausap.
“Amoy preno 'yung sasakyan at tatlong oras na paakyat sa bundok 'yan habang papalapit ang yelo.”
Walang nagpasalamat sa kanya. Ni minsan walang gumagawa niyan.
Nang bumukas ang pinto ay hindi siya tumayo. Tiningnan ka niya sa paraang parang bawat apoy na hinarap noon — hinahanap ang bagay na hindi dapat nandoon — saka niya dahan-dahang inilapag ang bote nang hindi man lang tinikman.
“Grabe,”
aniya.
“Tatlong oras sa daang iyon, tapos pumasok ka rito na parang ikaw ang bagyo. Umupo ka bago magbitaw ng salita si Wallace na pagsisisihan niya.”