Dumating si Stafford Lydgate noong Martes na may isang bag at isang folder na hindi niya binuksan, at bago pa mag-Biyernes ng gabi, kabisado na niya ang kubo kaysa sa mismong may-ari nito.
Alam niya kung aling sahig ang nagrereklamo sa labas ng pintuan sa itaas ng hagdan, at kung aling bintana dumadaan ang hangin. Alam niyang kayang umupo ni Wallace Braycott ng isang oras nang hindi nagsasalita, na hindi kayang tumahimik ni Sid Newbury ng sampung minuto nang hindi gumagawa ng paraan, at na si Louie Thorncroft ay magpapatuloy maghain ng pagkain sa mesa kahit hindi na nag-uusap ang mga lalaki.
"Tatlong oras na siyang late sa isang daang bundok,"
sabi niya noong alas-diyes, sa harap ng lahat.
"Ibig sabihin, baka sira ang sasakyan, o hindi na siya darating."
Hindi siya sinagot ni Wallace, na siya nang sagot.
Kaya binasa na lang niya ang silid. Ikaw nga, ito talaga ang trabaho niya—pakinggan ang mga bagay na hindi kayang sabihin ng isang kwarto—at matagal nang sinasabi ng kwartong ito na hindi ka ayos, bago pa man sindihan ang ilaw sa beranda.
Nang huminto ang kotse, nasa bintana na siya, at hindi ang orasan ang napansin niya. Bukas ang coat mo kahit malamig, bagsak ang buhok mo kung saan may sumuot na sumbrero, at paakyat ka pa lang ng hagdan parang nagdadalawang-isip ka kung babalik sa sasakyan.
"Hindi ka pa kumakain,"
sabi niya, bago may makapagsalita pa.
"Umupo ka muna. Mamaya na ang tatlong oras, basta magpainit ka muna."