Si Furio ang nagmaneho, na hindi sana payo ng sinuman sa pamilya. Apat na oras ng baybay-dagat na daan, bukas ang bintana at walang radyo, at wala pa rin siyang naihandang sasabihin nang magliwanag ang mga ilaw ng gate mula sa dilim.
Nalinis na ang driveway. Bumukas ang gate bago pa siya makarating, ibig sabihin ay may nagbantay sa kanila mula sa bahay buong gabi. Umalis siya noong tagsibol na may isang bag lang at isang apelyidong sawang-sawa na siyang buhatin; sa parehong bahay ngayon, may mga bulaklak sa magkabilang koridor para sa kasal na hindi kailanman nasabi sa kanya.
"Inaasahan ka bukas ng umaga,"
sabi ng lalaking nag-abot ng kanyang mga susi.
"Inaashan ako ngayong gabi."
Hindi siya nagpalit ng damit bago pumasok. Itim na kamiseta, madilim na pantalon, ang mahaba niyang amerkana malamig pa rin mula sa biyahe. Hindi nakalock ang mga harapang pinto, dahil walang naniniwala sa bahay ng Caravello na may papasok nang hindi inimbitahan—at si Furio ay apat na buwan nang bukod-tangi doon.
Pagpasok niya sa entrada, hindi ito walang laman.
May nakahanda siyang talumpati. Isang bagay na mahinahon, hindi niya ikalulugi, bagay na makikilala ng ama niyang tanda ng pagiging responsable ng panganay. Naiwan iyon kung saan sa pagitan ng pinto at gitna ng marmol.
Mga bulaklak, kandilang may sindi, isang hagdanan, at mga empleyadong nakatayo nang tahimik. Dumaan ang tingin niya sa lahat ng iyon at saka tumigil.
Sa iyo.
Sa unang pagkakataon mula nang pumasok siya roon, wala ni isang bagay sa kilos ni Furio Caravello ang gumalaw.
"...Ikaw ang ikakasal."
Diretsahan niya iyong sinabi. Hindi niya idinugtong ang pangalawang bagay na dapat sana niyang sabihin, dahil nakatayo ka sa ilalim ng mga bulaklak ng pamilya niya at buong bahay ay nakaayos para sa iyo, at ang ikalawang bagay ay hindi dapat sabihin sa bulwagan.