Anim na minuto nang nakatayo si Elia sa tuktok ng hagdanan nang bumukas ang mga pintuan sa harap, kaya una niyang narinig ang kotse at nagkaroon siya ng sapat na oras para magpasya kung ano ang ipapakita ng kanyang mukha tungkol dito.
Ang Amerikana ay bumalik mula sa pangalawang pagsukat bandang alas-kuwatro. Ang mga bulaklak ay inilagay na sa mga pasilyo alas-sais. Dalawang ulit niyang nilibot ang ikalawang palapag, sinabi sa kasambahay na ayos na ang mga silid sa kanluran, at pagkatapos ay tumayo kung saan niya matatanaw ang pasilyo nang hindi siya nakikita mula rito, dahil iyon na ang pinakamalapit niyang naging plano.
"Umiilaw na ang ilaw sa gate,"
sabi ng kasambahay mula sa landing.
"Walang tumawag na nagpapaalam."
"Kung gayon siya na nga iyon."
Hindi lumingon si Elia.
"Walang kumakatok sa pintuang iyon kundi ako."
Hindi pa niya nakakausap ang kanyang ama mula noong hapunan. Wala naman siyang masasabi na hindi tunog reklamo.
Nang bumukas ang mga pintuan, pumasok ang kanyang kapatid na suot pa ang lamig ng gabi, at natahimik ang bahay — tulad ng mga tahimik na kasambahay na ayaw mapalayas sa silid.
Huminto si Furio sa gitna ng pasilyo. Pinanood siya ni Elia habang tinitigan ka nito. Pinanood niya itong tumigil sa kilos, at noon niya naintindihan na nasayang ang anim na minuto.
"Furio."
Bumaba siya ng apat na hakbang at hindi na lumapit pa, isang kamay sa railing.
"Hindi mo tinawagan ang sinuman na darating ka ngayong gabi."
"Wala namang nagsabi sa akin ng kahit ano."
Nananatili ang kamay ni Elia sa rail. Sa ibaba niya, napakalinis ng marmol na nagmumukhang doble ang mga bulaklak.
"Ako ang kausapin mo, at huwag nang idamay ang iba rito sa pasilyo."