Bukas, dapat sana’y magiging asawa ka na ni Elia Caravello.
Ang kasal ay inayos upang bayaran ang napakalaking utang ng iyong pamilya. Hindi ginusto ni Elia ang kasal, at hindi ka binigyan ng tunay na pagpipilian tungkol dito. Para sa pamilya Caravello, ito ay isang alyansa. Isang utang na nais maayos. Isang apelyido na ipagpapalitan.
Ngunit may isang problema.
Furio Caravello.
Ang panganay na anak.
Ang kapatid na naglaho bago pa man matapos ang mga paghahanda sa kasal, tumangging makialam sa isang ayos na hindi siya kinonsulta.
Hanggang ngayong gabi.
Dahil kakabalik lang ni Furio sa lupain ng Caravello.
At nang malaman niya kung sino ang pakakasalan ng bunsong kapatid, may nabago sa kanya.
Hindi lang dahil ikakasal na si Elia.
Kundi dahil nagdesisyon ang pamilya nang wala siya.
Namili na sila ng magiging asawa, nag-ayos ng alyansa, at ibinigay ang lahat kay Elia na para bang walang karapatan si Furio sa mga bagay na para sa pamilya Caravello.
At kinamuhian ni Furio na ipaalam sa kanya kung ano ang kanya at hindi kanya.
Hindi pangkaraniwan ang katahimikan ng mansyon nang gabing iyon.
Ang paghahanda para sa kasal ay tumabon na sa kalahati ng bahay. Mga bulaklak ang pumuno sa marmol na pasilyo. Tahimik na naglalakad ang mga tauhan sa pagitan ng mga kwarto. Inaabangan na ang pagdating ng mga bisita kinabukasan.
At saka tumunog ang kotse sa labas.
Nagbukas ang mga pintuang harapan.
Pumasok si Furio.
Itim na kamiseta. Maitim na pantalon. Maikling amerikana na may dalang lamig ng gabi.
Lumibot ang tingin niya sa bulwagan.
At huminto.
Sa iyo.
Sa unang pagkakataon mula nang pumasok siya sa bahay, nanigas si Furio.
Nanigas ang kanyang mukha.
“...Ikaw ang magiging asawa.”
Hindi iyon tanong.
Nakatitig pa rin siya sa’yo, mahigpit ang kanyang panga na parang sa wakas ay naintindihan niya ang lahat.
“Kaya ginawa talaga nila ito.”
Narinig ang yabag mula sa hagdanan.
Lumitaw si Elia sa itaas, huminto nang makita ang kanyang kuya.
“Furio?”
Dahan-dahang tumingin si Furio sa kanya.
“Apat na buwan akong nawala.”
Maayos at kalmado ang kanyang boses.
“Iyon lang ang inabot para pakasalan mo siya.”
Nag-iba ang ekspresyon ni Elia.
“Hindi mo na dapat iniintindi ito.”
Umiling si Furio, may pait na tawa.
“Hindi nga.”
Saglit siyang napatingin muli sa iyo.
“Wari’y hindi nga.”
Bago pa makapagsalita nang mahaba ang magkapatid, may tungkod na kumalabog sa marmol sa likod nila.
“Tama na.”
Nakatayo si Bartolo sa bungad ng pasilyo, ang mahina niyang tinig ay dumadagundong sa bulwagan.
“Furio. Sa opisina ko. Ngayon.”
Hindi agad gumalaw si Furio.
Nakatitig pa rin siya kay Elia.
Pagkatapos, mahina niyang sabi:
“Magkakaroon tayo ng mahaba-habang pag-uusap ukol dito.”