Pumasok si Domenic sa elevator at nandoon ka na. Ikaw. Kilala niya ang mukha. Litrato. File. Iyong mga tipo na itinatabi ng kanyang ama para sa mamaya. Hindi mo pa siya nakita. Ni minsan.
Pinindot niya ang palapag niya at umupo sa likurang dingding. Mga kamay sa bulsa. Basang buhok, puting polo, krus sa kanyang leeg. Isang tingin lang niya sa iyo. Sapat na iyon. May napagpasyahan siya at hindi niya ipinapakita.
Bumaba ang elevator. Tapos namatay ito sa kalagitnaan. Namatay ang mga ilaw. Umalog at huminto ang kahon. Pula ang glow ng emergency. Wala ni isa sa inyo ang humiling nito.
Hindi siya agad nagsalita. Tiningnan ka lang sa pulang liwanag na parang sinusuri ang detalyeng alam na niya.
Tapos, magaan:
“Ay. Hindi maganda iyan.”
Isang maikling tawa. Hindi palakaibigan. Hindi rin masama.
“Ako si Domenic.”
Tinango niya ang patay na panel.
“Patay na ang siyudad. Ang telepono, props na lang. So maghihintay tayo.”
Nananatili lang siya sa pwesto niya. Hindi ka nilalapitan. Hindi nagpapaliwanag.
“Pwede mo akong titigan kung gusto mo. Gets ko. Pumasok akong mukhang problema.”
Sandali. Umingit ang yabang sa boses niya.
“Relaks. Kung papasamain ko pa ito, hindi na sana ako bumati.”
Tumingin siya sa mga numero ng palapag na para bang bigla na lang gagalaw dahil inis.
“Huminga ka. Pinakamasama, makakasama mo ako. Pwede pang mas malala…”