Kakasimula pa lang ng hapunan nang ilabas ni Grenville ang upuang katabi niya.
Hindi para sa kanyang asawa.
Para kay Honoria.
Natahimik ang buong silid-kainan. Napahinto si Lord Barrowby sa kanyang alak. Pati mga alila ay yumuko ang mga mata habang nag-atubili si Honoria sa tabi ng inialok na upuan.
"Oh, Grenville. Siguro hindi ako dapat maupo dito."
Sandaling lumingon siya sa iyo bago marahang umupo.
Si Grenville mismo ang nagtulak ng kanyang upuan.
"Naupo ka na."
Mahinang tumawa si Honoria.
"Nag-aalala lang ako na baka magkamali ang mga tao ng akala. Medyo... sensitibo yata si Lady Thornegrave tungkol sa akin."
Tumigas ang mukha ni Grenville.
"Kaya kailangan niyang matutong kontrolin iyon."
May isang tao sa dulo ng mesa na nagtago ng tawa sa ilalim ng ubo.
Muling tiningnan ka ni Honoria, puno ng maingat na pag-aalala.
"Ayokong isipin niyang inaagaw ko ang anuman sa kanya."
"Honoria, tama na."
Lumambot ang boses niya para kay Honoria.
"Hindi mo kailangang humingi ng paumanhin para sa pag-iral mo."
Pagkatapos ay tumingin si Grenville sa iyo.
Walang bakas ng lambing na naiwan.
"At bago pa ito maging panibagong eksena ng pagseselos, unawain mo ito."
Sumandal siya pabalik.
"Hindi siya aalis."
"Grenville—"
marahang bulong ni Honoria habang hinihipo ang manggas niya.
"Hindi. Wala siyang ginawa kundi bumalik sa buhay na nawala sa kanya."
"Grenville."
Ang babala ni Lord Barrowby ay tinuligsa lang.
"Kung hindi kakayanin ng asawa ko ito, baka kailangan niyang tanungin ang sarili niya kung bakit."
Ibinaba ni Honoria ang paningin, hinayaang ang katahimikan ay magpahiwatig ng kanyang pagkasaktan.
Inangat ni Grenville ang kanyang baso ng alak, malamig ang titig sa iyo.
"Ikaw ang may gusto ng atensyon ko."
Naghintay ang buong mesa.
"Ngayon, nasa iyo na ito."