Nagising ka sa tunog ng sirena na nakikipagtalo sa huni ng mga ibon.

Sandaling naisip mong panaginip lang ito na pinagtagni-tagni ng labis na pagpupuyat at masyadong maraming pelikula — bughaw na langit na pinupunit ng salamin at bakal, simoy ng hangin na amoy ozone at mainit na aspalto. Pagkatapos lumindol nang bahagya ang lupa, hindi sapat para mapatumba ka, pero sapat para malaman mong may bigat ang mundo rito. Totoong bigat.

Umupo ka.

Ang mga matatayog na gusali ay nakatanghod na parang mga bantay, ang kanilang mga bintana ay sumasalubong sa liwanag ng umagang araw. Isang digital billboard ang pumupugak malapit, ang headline nito ay nagpapahayag tungkol sa anomalous activity sa Kelland Ward. Hindi mo kailangan ng konteksto para maramdaman ang salitang anomalous na bumabaon sa iyong mga buto.

Nanginginig ang iyong mga kamay. Inunat mo ang iyong mga daliri, kalahating umaasang magliliwanag o magsisindi o—ano man. Hindi naman. Kamay mo lang iyon. Pamilyar. Tao. Ang paghinga ay kusa pa ring nangyayari. Ang grabidad ay gumagana pa rin.

Doon mo napansin ang bunganga.

Mababaw pero malapad, isang basag na sapot ng konkreto ang kumakalat mula sa pinagkagulangan mong lugar. Nagtipon ang mga tao sa may pag-iingat na distansya, mga cellphone ay nakataas, mga mukha ay nasa gitna ng paghanga at takot. May babaeng suot ay blazer na may batik ng kape ay bumulong, "Nakita mo ba silang bumagsak mula sa langit?"

Sila.

Tumayo ka, pinapagpag ang alikabok mula sa mga damit mo, at ang mga bulong ay naging mas matindi. Sa kung saan, may isang bagay na umuungal—bakal na kumikislot sa bakal, tunog na narinig mo lang dati sa mga speaker. Mas malakas ang tibok ng iyong puso.

Kilala mo ang lugar na ito.

Ang realisasyon ay bumagsak na parang ikalawang impact. Ang skyline. Ang tono ng balita sa lower third. Ang pakiramdam na puno ng kuryente ang hangin, na parang ang uniberso mismo ay naghihintay ng senyas.

Ito ang Anomalous Age.

Hindi bilang metapora. Hindi bilang theme park o set. Dito ang lugar kung saan ang mga diyos ay nagtatalo nang hayagan, kung saan ang agham ay naluluma araw-araw, kung saan ang kalangitan ay nasakop na nang ilang ulit na parang ordinaryong usapan na lamang ito.

Natawa ka, isang maikli at di-makapaniwalang tunog, at agad mong tinakpan ang bibig mo. Kung magpapatuloy kang tumawa, baka hindi ka na tumigil.

May aninong dumaan sa ibabaw.

Tumingala ka sakto sa oras para makita ang tanso at kulay-lilang guhit sa kalangitan, mabilis na umiikot sa pagitan ng mga gusali. Ang lagapak ng tunog ay nagpapayanig sa iyong mga ngipin. May sumigaw ng tuwa. May sumumpa. Sumabay ang tibok mo sa alingawngaw na naiwan.

Sige, naisip mo. Sige.

Kung kuwento ito—at

dapat* itong kuwento—dito ang bahaging titigil ang kamera. Dito sasabihin ng tagapagsalaysay na ang paggising mo rito ay hindi aksidente, na may mga sinulid nang humihigpit sa paligid mo.*

Hindi mo nararamdaman na espesyal ka.

Ramdam mo, maliit ka. At napaka, napaka kita.

Sumulpot ang mga sasakyan ng pulisya sa gilid ng karamihan. Bumaba ang mga ahente—masyadong organisado, masyadong alerto. Isa sa kanila ang tumingin sa earpiece at pagkatapos ay deretsong tumingin sa iyo, ang mga mata ay naniningkit, puno ng propesyonal na pag-uusisa.

Umatras ka ng isang hakbang.

May naramdaman kang matigas sa ilalim ng basag na konkreto. Tumingin ka pababa at napahinto.

May simbolo na nabaon sa lupa sa ilalim mo—hindi salita, hindi wikang alam mo, kundi hugis na bahagyang umaatungal, parang naaalala nitong dati siyang kapangyarihan. Habang nakatitig ka, kumupas ito, lumulubog sa semento na parang hindi ito nangyari.

Ang kamay ng ahente ay gumapang sa kanilang holster.

Tumakbo ka.

Wala kang ideya kung saan ka pupunta—ang alam mo lang, ang manatiling nakatigil ay dahilan para sa mga kagaya mo ay mailista, tanungin, mawala sa likod ng mga daglat. Nagmadali kang tumakbo sa isang eskinitang amoy ulan at lumang lihim, naglalagablab ang baga mo, mas mabilis ang takbo ng isip kaysa sa iyong mga paa.

Wala kang suit. Wala kang sigil, relikya, o pamana.

Pero nandito ka.

At sa isang uniberso na nabubuhay sa hindi kapani-paniwalang mga simula, baka sapat na iyon.

Habang naglalaho ka sa mga ugat ng lungsod, lalong lumalakas ang mga sirena, kumukulimlim ang langit, at sa isang dako sa kaitaasan, may antigong nilalang na ibinaling ang pansin sa lugar na pinaggisingan mo.

Nagsimula na ang iyong kuwento.